Ο διαβολάκος Titivillus αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο Dialogus magnus visionum et miraculorum (Μέγας Διάλογος για Οράματα και Θαύματα) από τον Caesarius Heisterbac (1175;-1240;). Αυτό γράφτηκε μετά το 1200 αφού αυτός έγινε μοναχός στην Κιστερσιανή Μονή της περιοχής (Oberdollendorf Γερμανία).
Είχε πολύ καλή εκπαίδευση στη Καθεδρική Σχολή της Κολωνίας όπου μελέτησε θεολογία και της Ανατολικής Εκκλησίας (Αγ. Γρηγόριος ο Μέγας) και της Δυτικής (Αγ. Αυγουστίνος, Αγ. Αμβρόσιος κλπ.). Μα και την καλύτερη λογοτεχνία των Λατίνων Βιργίλιο, Οβίδιο, Σενέκα, Βοήθιο κλπ.
Ο ίδιος απέδωσε στον Ρωμαιοκαθολικό πολέμιο Fernand Amarii (ηγέτη των Κιστερσιανών) την οδηγία να σφάξουν όλους τους Καθαρούς και ο θεός θα ξεχωρίσει τους πραγματικούς πιστούς (Caedite eos Σκοτώστε τους. Novit enim Dominus Ο Κύριος θα γνωρίζει qui sunt eius ποιοι είναι οι δικοί του!)
Αυτός, λοιπόν εφηύρε τον διαβολάκο Τιτίβιλο επειδή ο Καισάριος έκανε πολλά λάθη στο γράψιμο (και μετά γίνονταν και άλλα στην αντιγραφή) ως υπεύθυνο για τις αβλεψίες, παραλείψεις κλπ. στα χειρόγραφα και βιβλία των μοναχών!
Αργότερα, στον 13ο αιώνα, ο Johannes Galensis έδωσε στον διαβολάκο πρόσθετες δυνάμεις όπως κουτσομπολιό και φλυαρία μέσα στον ναό την ώρα της Λειτουργίας στο Tractatus de Penitentia (1285) Πραγματεία περί Μεταμέλειας.
Έτσι επινοήθηκε άλλος ένας διάβολος!
