Πολύ σπάνια δίνεται η πραγματικότητα για τους καουμπόι σε χολιγουντιανή ταινία. Και πρώτα-πρώτα, δεν είχαν το περίστροφο κολτ.
Οι καουμπόι ήταν γενικά αγράμματοι γελαδάρηδες, φτωχοί άντρες που δεν ήξεραν να κάνουν κάτι άλλο κι έτσι κατέληγαν σ’ αυτήν την κουραστική, χαμηλόμισθη εργασία. Επειδή ήταν εξαντλητική, οι άντρες σπάνια ζούσαν ως τα γεράματα. Αν κοιμόντουσαν σε παράγκες ήταν τυχεροί. Συχνά κοιμόντουσαν σε μια κουβέρτα στο έδαφος. Εργάζονταν 12 ή και 15 ώρες, ως επί το πλείστον καβάλα σε άλογο να προσέχουν ή να μετακινούν γελάδια, και φυσικά, σπάνια (και δύσκολα) μπορούσαν να κάνουν οικογένεια και, όταν δεν φρόντιζαν γελάδια, επισκεύαζαν τον φράχτη του ράντσου ή τα κτίρια. Ήταν μια μονότονη, εξαντλητική ζωή.
Ως το 1890, την περίοδο που οι περισσότερες ταινίες εικονίζουν, τα περισσότερα εδάφη είχαν ιδιωτικοποιηθεί και τα συρματοπλέγματα ήταν παντού. Τα ράντσα ήταν συνήθως μεγάλα, καθώς οι μεγαλογαιοκτήμονες έτειναν να απορροφούν τα μικρά που γενικά αποδεικνύονταν ασύμφορα. Ελεύθερα εδάφη ήταν συνήθως βουνοπλαγιές και πετρώδεις αγριότοποι ή έρημος.
Κάτι που μένει ακόμα άγνωστο, είναι πως στην “άγρια Δύση” και γενικά στα ράντσα ένα 45% των καουμπόι ήταν νέγροι, μεξικανοί, ερυθρόδερμοι και μιγάδες.
Ο χειμώνας του 1886-87 ήταν ιδιαίτερα δριμύς. Χιλιάδες γελάδια πέθαναν καθώς η θερμοκρασία σε πολλές περιοχές έπεφτε πολύ κάτω από το 0o C. Αυτή η χρονιά θεωρείται από τους ιστορικούς να οριοθετεί την ανάπτυξη των ραντσέρων. Η εποχή των καουμπόι φθίνει μετά, σιγά-σιγά, και τα ράντσα γίνονται λιγότερα. Οι καουμπόι έπαψαν την πρότερη νομαδική ζωή και προσαρμόστηκαν σε νέες συνθήκες με τη σύγχρονη τεχνολογία. Τώρα πια έμεναν σε κάπως αξιόπρεπους καταυλισμούς.
Σπάνια είχαν τα κολτ ζωσμένα στη μέση. Ήταν εργαζόμενοι που καβαλούσαν άλογα και φρόντιζαν γελάδια. Τα κολτ ήταν επικίνδυνα και μπορούσαν να προκαλέσουν ατυχήματα. Αυτό που πολλοί είχαν, ήταν το ντουφέκι στη θήκη του πάνω στο άλογο μαζί με το λάσο κι ένα μαχαίρι στο ζωνάρι. Το ντουφέκι το χρειάζονταν για κυνήγι και για προστασία ενάντια σε αρπακτικά.
Η οικονομική τους κατάσταση ήταν δύσκολη. Σπάνια μπορούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα για να αποσυρθούν κάνοντας άλλη δουλειά. Όταν πληρώνονταν, ξόδευαν τα λεφτά τους ψωνίζοντας αναγκαία ρούχα ή μπότες, καπνό ή άλλα πράγματα και βέβαια έπιναν στα σαλούν, έκαναν μπάνιο και κουρεύονταν, έπαιζαν χαρτιά κι επισκέπτονταν το πορνείο. Τα δικά τους έξοδα συχνά αναθέρμαιναν την τοπική οικονομία.
Υπήρχαν καβγάδες και πιστολίδια, αλλά σπάνια, και συνήθως ο τοπικός σερίφης μπορούσε να επιβάλει την τάξη.
Οι ταινίες γενικά (με ορισμένες εξαιρέσεις) δίνουν μια μάλλον φαντασιακή και κάποτε εντελώς αναληθινή εικόνα.
