Στις πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης υπάρχει κάποιας μορφής Εθνικού Απολυτηρίου (από Λύκειο, Γυμνάσιο, Κολλέγιο ή High School, ή ό,τι αντίστοιχο), μα στην ένδοξη χώρα μας ενός αθάνατου πολιτισμού το λύκειο και το απολυτήριό του εδώ και δεκαετίες έχει χάσει τη (μορφωτική) του αξία. Αντιγράφω από τον Ανδρέα Δρυμιώτη της Καθημερινής….
Οι περισσότεροι μαθητές από τη Β΄ Λυκείου, κάποιοι και από την Α΄, ενδιαφέρονται μόνο για τα μαθήματα στα οποία θα εξεταστούν στις Πανελλαδικές (κι έτσι η προετοιμασία τους γίνεται στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα μαθήματα), ενώ αδιαφορούν για τα υπόλοιπα. Πολύ φυσικό με δεδομένη τη σημερινή δομή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Γράφει ο Απόστολος Λακασάς (Καθημερινή, 19/2/26): Θεσμικά απαιτείται συζήτηση μεταξύ των κομμάτων και των παραγόντων της εκπαίδευσης για το εθνικό απολυτήριο. Θα ήταν, ωστόσο, αποτελεσματικότερο εάν ο εθνικός διάλογος, που μόλις ξεκίνησε, εστιάσει στα κρίσιμα τεχνικά ζητήματα για την οργάνωση του νέου συστήματος, με το υπουργείο Παιδείας και τους εκπροσώπους των κομμάτων να λαμβάνουν υπόψη, πρώτον, τι κάνουν οι Ευρωπαίοι και, δεύτερον, τις θέσεις των Ελλήνων μάχιμων εκπαιδευτικών, οι οποίοι γνωρίζουν το σχολείο, τις ανάγκες των μαθητών και τα σημεία που πρέπει να προσεχθούν για την αξιοπιστία του νέου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών – υποψηφίων για τα ΑΕΙ.
Ομως, το υπουργείο Παιδείας επέλεξε μία δαιδαλώδη διαδικασία. Ορισε πολυμελή επιτροπή –106 άτομα–, η οποία θα συντονίσει τον εθνικό διάλογο. Στην επιτροπή υπάρχουν υπεύθυνοι γνωστικών αντικειμένων, 15μελής οργανωτική ομάδα συμβούλων και πέντε 16μελείς υποομάδες με επικεφαλής πανεπιστημιακούς. Παράλληλα, θα λειτουργήσει και ηλεκτρονική πλατφόρμα για να καταθέσουν προτάσεις μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, φοιτητές, πανεπιστημιακοί (όποιος επιθυμεί, τουτέστιν!).
Και αυτά σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και ενώ «τρέχει» η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση. Ηδη τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για προσχηματικό διάλογο, «πυροβολώντας» τη σύνθεση της πολυμελούς επιτροπής και τον τρόπο επιλογής των μελών της. Η κυβέρνηση προσέφερε στην αντιπολίτευση την… ευκαιρία να εκτεθεί πολιτικά και εκείνη «τσίμπησε». Χάθηκε στους δαιδάλους του εθνικού διαλόγου.
Αυτά όλα και λογικά μα και ευνόητα είναι. Απορείς, λοιπόν, γιατί οι μανδαρίνοι στο υπουργείο Παιδείας κλπ δεν υιοθετούν την απλή διαδικασία που εδώ προτείνεται και θεσμοθετούν μια Επιτροπή 106 (γιατί όχι 300 όπως τους λιμοκοντόρους της Βουλής;) όπου θα επικρατούν χαώδεις συζητήσεις. Ϊσως για να έχουν πρόσθετη απασχόληση διάφοροι κομματικοί αργόσχολοι… Και κάποιος νουνεχής αναγνώστης σχολιάζει πολύ ορθά:
Τρικυμία σε ποτήρι. Αν κάποιος θέλει οι μαθητές λυκείου να διαβάζουν περισσότερα αντικείμενα
1. εισάγει περισσότερα μαθήματα στις πανελλήνιες, πχ 8 και όχι μόνο 4 ανά δέσμη – το είχαμε κάνει και παλιότερα
2. επιτρέπει (ή και επιβάλει) σε κάθε πανεπιστημιακό τμήμα να “βαθμολογεί” με ελάχιστους συντελεστές όλα τα μαθήματα των πανελλήνιων
