Η γυναίκα του κτηνοτρόφου έφτιαχνε τυρί από το γάλα των προβατίνων. Κάποτε τυρί, άλλοτε βούτυρο, ανάλογα με το τι ήθελε ο μπακάλης με τον οποίον συνεργαζόταν στην πόλη. Ο κτηνοτρόφος το έπαιρνε και πήγαινε με το μουλάρι στην κοντινή πόλη να το πουλήσει. Το έφτιαχναν σε κεφάλια του ενός κιλού.
Φτάνοντας στην πόλη, ο κτηνοτρόφος έδωσε το τυρί στο μπακάλικο με το οποίο συνεργαζόνταν από καιρό. Ανάλογα με την ποσότητα του τυριού έπαιρνε ζάχαρη, αλεύρι και άλλα απαραίτητα για το σπίτι τους αγαθά.
Εκείνη τη μέρα ο μπακάλης σκέφτηκε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει προηγουμένως. Πήρε τα κεφάλια τυρί και τα ζύγισε ένα προς ένα. Έκπληκτος είδε πως κάθε κεφάλι ήταν 900 γραμμάριο, όχι ένα κιλό.
Όταν μετά από τρεις μήνες ο κτηνοτρόφος ήρθε με βούτυρο αυτήν τη φορά, ο μπακάλης φώναξε: “Φύγε! Από τώρα και στο εξής δεν συνεργαζόμαστε. Είσαι απατεώνας. Τα τυριά ήταν όλα 900 γραμμάρια, όχι ένα κιλό. Υποθέτω πως με κλέβεις και με το βούτυρο!”.
Ο κτηνοτρόφος ζήτησε ταπεινά συγγνώμη με τρεμάμενη φωνή. “Σε παρακαλώ, φίλε μου, μη θυμώνεις. Εγώ είμαι φτωχός. Δεν έχω ζυγαριά που είναι ακριβή. Έτσι κάθε φορά ζυγίζω το τυρί ή το βούτυρο με το ένα κιλό ζάχαρη ή με ένα κιλό αλεύρι που μου δίνεις εσύ!”.
