Μπλόκα στην Εθνική Οδό. Αυτά είναι μια επέκταση του καθημερινού μπλοκαρίσματος στους δρόμους της πρωτεύουσας. Και τα δυο είναι εκδηλώσεις του μπλοκαρίσματος στον νου των πολιτών γενικά. Όλοι, ας λάβουμε υπόψη, κυβερνώντες και κυβερνόμενοι, γκρινιάζουν για τα ετσιθελικά μπλόκα και τα διογκούμενα μποτιλιαρίσματα στους δρόμους και τις οδούς. Μα κανείς δεν κάνει κάτι γιατί κανείς δεν ξέρει τι να κάνει και πως.
Κανείς και καμιά δεν θέλει να καταλάβει πως η όλη άρρωστη εξωτερική κατάσταση ξεκινά από την απληστία που έχει φωλιάσει στη σκοτεινιά του δικού του/της ψυχισμού (και των άλλων).
Κι όμως είναι τόσο φανερό.
Όλοι/όλες θέλουμε κάτι όλη την ώρα. Και αν για λίγη ώρα μοιάζουμε ή νιώθουμε να μη θέλουμε είναι γιατί βρισκόμαστε στην προσπάθεια ικανοποίησης κάποιας επιθυμίας για κάτι ή με μια πρόσφατα επιτυχημένη απόκτηση ή και βλέπουμε να σχηματίζεται μια νέα επιθυμία. Η κτητικότητά μας καταλαγιάζει. Μπορεί να κοπάσει για λίγο μα μόνο για να εκδηλωθεί σε νέα επιθυμία και δράση ήπιας ή άγριας αρπακτικότητας.
Όλοι/όλες τρέχουμε για τρόφιμα – να προμηθευτούμε ή να φάμε (ή να ταϊσουμε άλλους). Μετά είναι τα ρούχα και τα παπούτσια, τα σκεύη, τα συσκευάσματα. Είναι και οι παραστάσεις, οι συναυλίες και άλλες έξοδοι με φίλους και σε φίλους.
Έχουμε και τη δουλειά και τον προβιβασμό και το αυξημένο εισόδημα και την καταξίωση ή κάποια καρέκλα εξουσίας.
Αυτά όλα τα κυνηγάμε όλοι ως φυσικές επιδιώξεις.
Είναι παράξενο που ο πληθυσμός στη χώρα λιγοστεύει μα πληθαίνουν τα αυτοκίνητα. Το ένα αμάξι της οικογένειας έγιναν δύο και τρία και περισσότερα…
