Κάποτε ένας αγρότης έσκαβε στη μεγάλη αυλή του σπιτιού για να βρει νερό. Αλλά στα πέντε μέτρα βρήκε βράχο. Πήγε σε άλλο σημείο κι εκεί στάθηκε τυχερός. Μα χρησιμοποίησε το χώμα σε παρτέρια κι έτσι ο πρώτος λάκκος έμεινε ανοιχτός.
Μια μέρα ένα άλογο του γλίστρησε κι έπεσε μέσα στον λάκκο. Το ζώο δεν τραυματίστηκε μα φυσικά δεν μπορούσε να βγει από τον λάκκο και άρχισε να χλιμιντρίζει δυνατά και να χτυπά τις οπλές του.
Ο αγρότης πλησίασε μα δεν μπορούσε να σκεφθεί τρόπο να βγάλει το άλογο.
“Δεν βαριέσαι” είπε τελικά. “Ούτως ή αλλιώς θα πρέπει να γεμίσω αυτόν τον λάκκο οπότε ας το κάνω θάβοντας και το ζώο που έχει γεράσει.”
Ζήτησε τη βοήθεια δυο γειτόνων και όλοι μαζί έφερναν χώμα και σκουπίδια που ήθελαν να πετάξουν και τα έριχναν στον λάκκο. Πολλά έπεφταν πάνω στο ζώο που έδειχνε δυσφορία μα δεν μπορούσε να τα αποφύγει στον περιορισμένο χώρο.
Η διαδικασία συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα. Ξάφνου το άλογο ησύχασε.
Όταν έπεφταν χώματα ή σκουπίδια στην πλάτη και στα καπούλια του, κουνούσε το σώμα του και αυτά έπεφταν γύρω του. Το ζώο τότε πατούσε πάνω στο νέο στρώμα κι έτσι ανέβαινε ψηλότερα.
Ο αγρότης και οι γείτονές του είδαν με έκπληξη την τρίτη μέρα πως το ζώο είχε ανυψωθεί αρκετά και τώρα με ένα πήδημα μπόρεσε να βγει από τον λάκκο!
(‘Όσα σκουπίδια και αν σου ρίχνουν οι άλλοι, αν έχεις τη γνώση και είσαι αποφασισμένος, θα μπορέσεις να τα χρησιμοποιήσεις για δικό σου όφελος!)
