Η φλυαρία είναι η συχνότερη και μεγαλύτερη σπατάλη
Το ένα σίγουρο νόμισμα του ανθρώπου είναι η ενέργεια – σώματος και νου. Μ’ αυτό πληρώνουμε για όλες τις απολαύσεις και όλες τις επιτεύξεις μας – όπως με την πιστωτική μας κάρτα.
Μπορεί τα αποθέματα να είναι ανεξάντλητα, αν όντως, όπως διδάσκουν λογικά ορισμένες φιλοσοφίες, η επαναγέννηση σε νέα ενσάρκωση ακολουθεί τον θάνατο του σώματος. Μα το ‘‘διαθέσιμο υπόλοιπο’’ είναι περιορισμένο σε κάθε ενσωμάτωση.
Νομίζουμε πως έχουμε απεριόριστη ενέργεια και την ξοδεύουμε αλόγιστα, συνήθως σε πράγματα ασήμαντα και περιττά. Λίγα τα απέριττα και σημαντικά.
Η φλυαρία είναι η συχνότερη και μεγαλύτερη σπατάλη. Η συνομιλία, η επικοινωνία, είναι απαραίτητη στη ζωή, όχι όμως η μηχανική ομιλία στην οποία χανόμαστε, μεθώντας με τον ήχο της φωνής μας – ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν δίνουν δεκάρα και προτιμούν να μένουν με τις δικές τους σκέψεις. Και τις περισσότερες φορές είναι κουτσομπολιό, επικρίσεις, γκρίνιες, εξυπνακισμός, επίδειξη του τρανού “εγώ” μας και άλλες κακοήθειες.
Μετά είναι τα άλλα πρόσωπα, οι συγγενείς και φίλοι που ρουφούν την προσοχή σου με μια ή άλλη πρόφαση: νιώθεις συρρίκνωση και άδειασμα.
Είναι και τα φουσκώματα των συγκινήσεων – χαρές, διαχύσεις κι ενθουσιασμοί, επιφωνήματα κι εκρήξεις οργής ή πανικού. Αυτά έρχονται σχεδόν πάντα απρόσκλητα να μας κατακλύσουν και ούτε ξέρουμε πώς ακριβώς και γιατί….
Όλα αυτά καίνε ενέργεια κι έτσι πάντα με κάθε μας συγκίνηση μειώνεται το διαθέσιμο υπόλοιπο.
Πρέπει νωρίς να μάθουμε σωστή διαχείριση. Συγκράτηση. Αποστασιοποίηση. Απόσπαση.
