(Αντιγράφω από άρθρο στο Εθνος 24/3/26: «Κόλαφος η Κοβέσι…» όπου είναι σαφές πως πολλά ισχύοντα μέτρα έχουν θεσπιστεί για να προστατεύουν ξεδιάντροπα, αν όχι και να προωθούν, τη διαφθορά σε όλα τα κρατικά επίπεδα!)
Σύμφωνα με συνέντευξη που παραχώρησε η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στο Euractiv, το πρωταρχικό κώλυμα στη μάχη κατά της διαφθοράς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν εντοπίζεται στην έλλειψη νομικών μέσων ή στην αδυναμία των διωκτικών Αρχών, αλλά στην πολιτική και θεσμική υπόσταση της ίδιας της Ένωσης. Ολοκληρώνοντας τη θητεία της αυτό το φθινόπωρο, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) έκανε έναν απολογισμό «κόλαφο» που φέρεται να κλονίζει τα θεμέλια των Βρυξελλών.
Η Κοβέσι, η οποία ηγείται της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) από το 2021, περιγράφει μια κατάσταση με διαρκή θεσμικά εμπόδια, κωλυσιεργίες και γραφειοκρατικές μεθόδους που εξασθενούν τον αγώνα κατά της απάτης και της διαφθοράς. Παρόλο που η EPPO έχει ξεκινήσει περισσότερες από 3.600 έρευνες και έχει προχωρήσει στη δέσμευση άνω του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ από εγκληματικά δίκτυα, η αποτελεσματικότητα της δράσης της περιορίζεται από την ελλιπή συνεργασία των κρατών-μελών, την ένδεια πόρων και, πρωτίστως, την πολιτική απροθυμία. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η αντιπαράθεσή της με το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, το οποίο πρόβαλε την ασυλία του για να παρεμποδίσει εισαγγελική έρευνα. Κατά την Κοβέσι, τέτοια συμβάντα φανερώνουν ένα βαθύτερο έλλειμμα: ένα σύστημα που, ενώ έχει θεσπίσει πολλούς μηχανισμούς ελέγχου, συχνά αδυνατεί να τους θέσει σε εφαρμογή στην πράξη.
Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα που επικαλείται είναι το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη το 2022, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Η υπόθεση αυτή συνδέθηκε με ενδεχόμενη κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών πόρων προοριζόμενων για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων και υπήρξε αντικείμενο έρευνας από την EPPO. Εντούτοις, όπως υπογραμμίζει, οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς δεν είχαν τη δυνατότητα να εξετάσουν πλήρως τις πολιτικές ευθύνες, καθώς το ελληνικό Σύνταγμα ορίζει ότι μόνο η Βουλή έχει τη δικαιοδοσία να ερευνά τέτοια ζητήματα.
Παράλληλα, αναφέρει ότι η ομάδα της υπέστη οργανωμένες επιθέσεις και εκστρατείες συκοφάντησης σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Κροατία, κάτι που εντάσσεται σε ένα γενικότερο κλίμα πίεσης και παραπληροφόρησης εναντίον ανεξάρτητων εισαγγελικών θεσμών.
Η περίπτωση της Ελλάδας προβάλλεται ως το χαρακτηριστικότερο δείγμα αυτής της αντίφασης -ως παράδειγμα προς αποφυγή δηλαδή- όπου η ύπαρξη κανόνων και θεσμών αποδεικνύεται ανεπαρκής όταν η εφαρμογή τους περιορίζεται από το ίδιο το πολιτικό και συνταγματικό κατεστημένο.
(Οι καθυστερήσεις για τη δίκη των Τεμπών, τρία έτη, οι κωλυσιεργίες των επιτήδειων, οι κομματική εκμετάλλευση, τα υπέρογκα έξοδα για την κατασκευή μιας αίθουσας που αποδείχτηκε ακατάλληλη, οι δηλώσεις πριν τη δίκη κλπ, δείχνουν ξεκάθαρα το χυδαίο επίπεδο δημοκρατίας και την αχρεία μέριμνα της κυβέρνησης για τη Δικαιοσύνη! Μια πλήρης επικύρωση των όσων καταγγέλλει για τη χώρα μας η κα Κοβέσι!)
