Διεύρυνση μα με αφαίρεση όλων των πρόσθετων της πλάνης.
Όση περηφάνεια κι αν νιώθεις για τα επιτεύγματα του λαμπρού νου σου, αυτός δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια του ως όργανο που είναι και τα όρια του γενικά παρατηρήσιμου κόσμου σου.
Μα είναι και τα όρια της θνητότητάς σου.
Διότι ο ίδιος με σκέψη και συναίσθημα υφαίνει το αδιάφανο πέπλο της κάθε αντίληψης κι εμπειρίας.
Ονειρεύεται το επέκεινα, την έσχατη πραγματικότητα, το ανεξερεύνητο Άυλο πέρα από την ακτή του Υλικού, μα δεν μπορεί να πάει εκεί – εκτός κι αν συγχωνευτεί.
Μόνο η επίγνωσή σου, η κοινή πανανθρώπινη συνειδησία υπερβαίνει, γιατί απ’ την αρχή-αρχή είναι εκεί: είναι το άγνωστο Άυλο, το αντικείμενο της αναζήτησης που δεν μπορεί να εξεταστεί.
Ο νους χαρτογραφεί δείχνει τις κατευθύνσεις αφήνοντας ένα κενό πελώριο την περιοχή του Άυλου που δεν έχει μορφή!
Υπέρβαση δεν είναι αναρρίχηση, πρόσθετο ύψος. Είναι μάλλον διεύρυνση μα με αφαίρεση όλων των πρόσθετων της πλάνης.
Όπως ο ουρανός στο άπλετο ηλιόφως χάνει κάθε σκοτεινιά χωρίς, όμως, να σκαρφαλώνει ο ίδιος πιο ψηλά!
