Όλο και περισσότεροι Αμερικανοί γράφουν στο Διαδίκτυο αγανακτισμένοι ενάντια στην προφανή πλέον ανικανότητα της κλίκας του νέου τους Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ούτε πολιτικός ικανός αποδεικνύεται ξανά, ούτε επιτυχημένος επιχειρηματίας, ούτε δεινός διαπραγματευτής. Είναι σκέτη μπαρούφα των Ρεπουμπλικάνων που τα έχουν χάσει!
α) Το πολύκροτο όραμά του Μ(ake) A(merica) G(reat) A(gain) φάνηκε να είναι μόνο επεκτατικό (σαν το αντίστοιχο του Πούτιν για τη Ρωσία) με προσάρτηση της Γροιλανδίας, του Καναδά και του Μεξικού, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του πως ούτε οι Γροιλανδοί, ούτε οι Καναδοί, ούτε οι Μεξικανοί θέλουν να προσαρτηθούν.
β) Οι διαπραγματεύσεις του με την Ουκρανία απέτυχαν. Ήθελε να καταληστεύσει τους φυσικούς πόρους (σπάνιες γαίες και ορυκτά) της μακρινής χώρας για να ξεπεράσει τους Κινέζους. Έτσι απείλησε ξεδιάντροπα, εκβίασε υβριστικά και πίεσε ασφυκτικά τον Ζελένσκι, μα δεν τα κατάφερε. Ούτε ο Πούτιν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το (ανύπαρκτο) σχέδιο Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία παρά τις παραχωρήσεις (η Κριμαία Ρωσική, όχι ΝΑΤΟ για Ουκρανία κλπ.).
γ) Οι ταρίφες του επιστρέφουν μπούμερανγκ στο πορτοκαλί κεφάλι του. Καμιά επιχείρηση δεν θα επενδύσει σε νέο εργοστάσιο (κτήρια, μηχανήματα, ειδικευμένο προσωπικό κλπ.) που θα χρειαστεί δύο έτη τουλάχιστον, ενώ ο Τραμπ αλλάζει ταρίφες κάθε 2 ή 3 μέρες. Μα, επίσης, και αν, λόγω ταριφών, προϊόντα από Κίνα γίνουν απαγορευτικά ακριβά, οι Αμερικανικές εταιρείες μπορούν να προμηθευτούν από Κορέα, Βιετνάμ ή Μαλαισία. Πολύ πιο γρήγορα από το να κτίζουν νέα εργοστάσια! Και οι πιο πολλοί προμηθευτές από αυτές τις χώρες συχνά ανήκουν σε κινέζικα συμφέροντα!
δ) Χιλιάδες εξειδικευμένοι δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν (είτε λόγω εξοικονόμησης είτε, συχνά, λόγω κομματικών διαφορών, είτε σκέτης εκδικητικής μοχθηρίας). Οι ίδιες χιλιάδες επαναπροσλήφθηκαν, διότι δεν βρίσκονταν γρήγορα άλλοι να τους αντικαταστήσουν!
ε) Και τελευταία, τέλη Μαρτίου, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Mike Waltz, κάλεσε στο ειδικό Συμβούλιο για την πυραυλική επίθεση ενάντια στους Χούτι (νότια Αραβία) κι έναν δημοσιογράφο, τον J(efrey) G(oldberg) του περιοδικού Atlantic, μαζί με τα άλλα εκλεκτά μέλη της τραμπικής κλίκας – άγνωστο γιατί. Οι συνομιλίες και τα σχέδια δημοσιεύτηκαν από τον τυχερό JG. Μα εκτός αυτού του γεγονότος, χρησιμοποιήθηκε κι ένα ανασφαλές εμπορικό App για επικοινωνίες.
Ο μεν Waltz αποδέχθηκε πλήρη ευθύνη – που δεν σημαίνει τίποτα. Οι άλλοι κάνουν την πάπια, και φυσικά, ο Τραμπ αποποιείται κάθε ευθύνη και μάλιστα συγκαλύπτει όσο μπορεί τα χρυσά στελέχη της παντελώς ανίκανης κυβέρνησής του. Εδώ, κυρίως ο Pete Hegseth, ένας μεθύστακας πρώην στέλεχος φίλιων ΜΜΕ και νυν υπ. της Άμυνας που διόρισε τον αδελφό του εκεί, επίσης η (φιλο-ρωσική) Tulsi Gabbard της Ασφάλειας και ο πρωτο-σύμβουλος Mike Walz.
Το χειρότερο, όλοι ψεύδονται πως τίποτα σοβαρό δεν αποκαλύφθηκε και το φταίξιμο ανήκει στον δημοσιογράφο J.G.!
