δεν παραπονιέμαι ή επικρίνω άλλους ή παίζω το θύμα
Ψάχνεις για αυτοβελτίωση σερφάροντας από μια ιστοσελίδα σε άλλη; Πώς στην ευχή θα το καταφέρεις;
Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουμε πως το συναίσθημα είναι προς αποφυγή διότι έχει το στοιχείο του παραλόγου. Κι έχει αρκετή δύναμη να παρασύρει τον νου προς αποφάσεις και πράξεις για τις οποίες ενδεχομένως θα μετανιώσει αργότερα. Το συναίσθημα θεωρείται ακόμα και από γυναίκες ως κάτι ασταθές και «γυναικείο» – προς αποφυγή!
Υπάρχει όμως παρεξήγηση. Ναι, οπωσδήποτε, οι φόβοι, οι ζήλειες, η λύπη και αυτολύπηση, ο θυμός και παρόμοια είναι δυσάρεστα και όλοι θέλουμε να μη νιώθουμε τέτοια συναισθήματα (ή συγκινήσεις). Μα υπάρχουν και τα θετικά, τα ευχάριστα, που δίνουν χαρά και ανακούφιση και ανάταση στη μουντή ρουτίνα της καθημερινότητας.
Υπάρχει ακόμα και μια κατανόηση, μια γνώση, μια νοημοσύνη δίχως λόγια και σκέψη που εκδηλώνεται με ήρεμο, σιωπηλό συναίσθημα. Γνωρίζεις ή κατανοείς κάτι άμεσα, δίχως λόγια, και μετά το μυαλό δουλεύει γοργά και το παρουσιάζει σε λόγια και σκέψη. Αυτή η έκλαμψη νοημοσύνης έρχεται στην εμπειρία μας πολύ συχνότερα από ό,τι νομίζουμε και θα μας βοηθούσε σε δυσκολίες, αν είχαμε περισσότερη εμπιστοσύνη. Δεν την εμπιστευόμαστε, όμως, και την απορρίπτουμε διότι δεν είναι λογική, δηλ. με λόγια και σκέψη όπως το μυαλό που υπολογίζει και συμπεραίνει.
Μα κι αυτή, όπως η έμπνευση (που λάμπει ξαφνικά από το σκοτάδι του νου χωρίς τη συνηθισμένη προσπάθεια/διαδικασία σκέψης), όπως η λογική διαδικασία, όπως ο υπολογισμός, ο συλλογισμός και το συμπέρασμα, είναι άποψη της ανθρώπινης νοημοσύνης. Και αυτή θα μπορούσε, αν την εμπιστευόμασταν και την χρησιμοποιούσαμε πιο συχνά, να βοηθήσει να ξεφύγουμε από το άγχος, το στρες και τον φόβο, που φαίνονται να μας ταλαιπωρούν όλο και περισσότερο στους ξέφρενους ρυθμούς της ζωής. Οι κοινωνικές συνθήκες με τις πιέσεις τους καθημερινά μας σπρώχνουν στο σφιχτοπλεγμένο δίχτυ του άγχους ή του φόβου, μα αυτές οι ίδιες δεν μπορούν και να μας ελευθερώσουν. Χρειάζεται η δική μας προσπάθεια.
Αυτό μπορεί να το κάνει η καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης που σημαίνει επίγνωση, επαγρύπνηση, δίχως λόγια, δίχως «καμώματα». Να ορισμένες απλές πρακτικές:
- Ποτέ δεν παραπονιέμαι ή επικρίνω άλλους ή παίζω το θύμα.
- Δεν ρίχνω το φταίξιμο σε άγνοια ή λάθη του παρελθόντος. Το παρελθόν, πάει, πέρασε ανεπίστρεπτα.
- Να είμαι παρών/παρούσα τώρα στο περιστατικό που ξετυλίγεται.
- Να έχω αισιοδοξία ή ουδέτερη διάθεση, μια θετική προσέγγιση.
- Δεν με νοιάζει, δεν αγχώνομαι, για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα – αν με κριτικάρουν ή επαινούν.
- Ναι, θέλω να ακούσω κι άλλες γνώμες, έστω διαφορετικές από τη δική μου.
Κάποτε τα κάνουμε αυτά, ίσως ασυναίσθητα. Ας τα κάνουμε θεληματικά όποτε θυμόμαστε καθώς αντιμετωπίζουμε ένα περιστατικό. Ή θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε:
*Παραπονιέμαι ή επικρίνω ή παίζω τώρα το θύμα για να κερδίσω συμπάθεια;
*Ρίχνω το φταίξιμο στο παρελθόν;
*Είμαι στο παρόν και αντιμετωπίζω το νέο συμβάν ουδέτερα;
*Έχω αισιοδοξία ή τουλάχιστον μια θετική ή ουδέτερη διάθεση;
*Νιώθω να αγχώνομαι;…
*Μπορώ να ακούσω ουδέτερα τι έχουν να πουν οι άλλοι;
Μετά, υπάρχει και μέθοδος Διαλογισμού – που γίνεται καθημερινή πρακτική….
Με τέτοιες σκέψεις ή ερωτήσεις στον εαυτό μας, κερδίζουμε χώρο, απόσταση από τα τεκταινόμενα και από τις δικές μας συνήθειες του παρελθόντος. Έτσι ελευθερωνόμαστε από το άγχος και τον φόβο!
Θέλει φυσικά εργασία και αυτή δεν αρέσει στο «εγώ»: συχνή εφαρμογή αυτών των πρακτικών και μπόλικη υπομονή. Καμιά αλλαγή προς το καλύτερο δεν γίνεται δίχως εργασία στον περιορισμό του εγωισμού μας….
