Δ252: Μήνυμα του Πάπα Λέο 14ου

(αντιγράφω από ανάρτηση της E. Mac Tavish)

“Αδερφές, αδελφοί μου,

Μιλώ σε σας που δεν πιστεύετε πλέον, δεν ελπίζετε πλέον, δεν προσεύχεσθε πλέον, επειδή νομίζετε πως ο θεός έχει φύγει.

Σε σας που βαρεθήκατε τα σκάνδαλα, την καταχρηστική εξουσία, τη σιωπή μιας Εκκλησίας που κάποτε μοιάζει περισσότερο με παλάτι παρά με σπίτι. Εγώ επίσης θύμωσα με τον Θεό.

Εγώ επίσης είδα καλούς ανθρώπους να πεθαίνουν, παιδιά να υποφέρουν, παππούδες να κλαίνε στερημένοι από φάρμακα.

Και, ναι, υπήρξαν μέρες που προσευχήθηκα και άκουσα μόνο μια αντήχηση.

Και τότε ανακάλυψα κάτι.

Ο Θεός δεν φωνάζει. Ο Θεός ψιθυρίζει.

Κάποτε ψιθυρίζει από την λάσπη, από τον πόνο, από μια γιαγιά που σε τρέφει χωρίς να έχει τίποτα.

Δεν έρχομαι να σας προσφέρω πίστη τέλεια.

Μα να σας πω πως η πίστη είναι μια πεζοπορία μέσα από πέτρες, λακκούβες, λασπόνερα και απρόσμενες αγκαλιές.

Δεν σας ζητώ να πιστέψετε σε όλα.

Σας ζητώ να μην κλείσετε την πόρτα. Δώστε μια ευκαιρία στον Θεό που σας περιμένει δίχως να κρίνει.

Είμαι μόνο ένας ιερωμένος που είδε τον Θεό στο χαμόγελο μιας γυναίκας που έχασε τον γιό της…μα μαγείρευε για άλλους.

Αυτό με άλλαξε.

Αν, λοιπόν, είστε λαβωμένοι, αν δεν πιστεύετε, αν κουραστήκατε με τα ψέματα…ελάτε. Με την οργή, την αμφιβολία, το βρώμικο σακίδιο στην πλάτη σας.

Κάνεις δεν θα σας ζητήσει μια VIP κάρτα.

Διότι αυτή η Εκκλησιά, για όσο εγώ ζω, θα είναι σπίτι για τους άστεγους και αναπαυτήριο για τους κουρασμένους.

Ο Θεός δεν χρειάζεται στρατιώτες.

Ο Θεός χρειάζεται αδέρφια.

Κι εσείς, ναι κι εσύ…Κι εσύ είσαι ένα από αυτά.”

Ρόμπερτ Πρεβόστ, Lέων 14^ος.