αυτά όλα δεν είναι πραγματικότητα, μα οι παγίδες του ονείρου της ζωής
Μη δυσανασχετείς – σύντομο κείμενο σήμερα!
Τέσσερα πράγματα είναι απαραίτητα. Έντονη, μονόαιχμη επιθυμία, αυτοεξέταση (παρατήρηση του ψυχισμού σου), απόσπαση και παράδοση δίχως επιθυμία ή προσπάθεια.
Η μονόαιχμη επιθυμία για αφύπνιση σχηματίζεται μόνη της αφού πια το άτομο, εσύ, αναγνωρίσεις πως έτσι όπως νοιώθεις και βλέπεις τον εαυτό σου και τη γενική κατάσταση είναι σα να λείπει κάτι σημαντικό, κάτι μεγάλο και σπουδαίο ίσως, ή σα να βρίσκεσαι σ’ ένα όνειρο όπου δεν καταλαβαίνεις γιατί τα πράγματα γίνονται έτσι….
Τώρα επιθυμείς έντονα να αφυπνιστείς και να κατανοήσεις. Αν όχι, τότε μη χάνεις τον χρόνο σου. Απόλαυσε τη ζωή ανέμελα ωσότου, για διάφορους λόγους, η επιθυμία φουντώσει πάλι.
Διότι είτε το θέλεις είτε όχι, αρχίζεις κάποια ώρα να βλέπεις και να συνειδητοποιείς πως ο εαυτός που νομίζεις πως είσαι είναι μια φευγαλέα φιγούρα δίχως πραγματική οντότητα – μια μάζα συνηθειών κι επιθυμιών που διαδέχονται η μια την άλλη ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες. Νιώθεις συγχρόνως πως είσαι και κάτι άλλο, μεγαλύτερο, μονιμότερο και μυστηριώδες, κάτι άγνωστο, απροσδιόριστο μα πολύ οικείο.
Έτσι αρχίζει και η απόσπαση. Θέλεις όπως όλοι οι νορμάλ άνθρωποι μια καριέρα με καλό εισόδημα, μια καλή οικογένεια, ή έστω τον/την σύντροφο – θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου. Και αυτή η θέληση συναποτελείται από εκατοντάδες άλλες επιθυμίες. Μα τώρα μαθαίνεις να τις κοιτάς δίχως πάθος να επιτύχεις και φόβο μήπως αποτύχεις ή ενθουσιασμό επειδή πέτυχες κάτι. Αντιλαμβάνεσαι πως αυτά όλα δεν είναι πραγματικότητα, μα οι παγίδες του ονείρου της ζωής που τρέφουν τις επιθυμίες και αυτές σε υποκινούν σε συνεχή δράση. Συχνά τώρα βλέπεις τη ζωή σου να ξετυλίγεται σαν μια ταινία στην τηλεόραση. Θα περάσει καιρός ωσότου αντιληφθείς πραγματικά πως η ζωή σου κυλά μέσα από όνειρο….
Κι έτσι αρχίζει το άφημα, η παράδοση. Η φιλοδοξία σου αναχαιτίζεται και η αισθηματική σου διάθεση τείνει να εναρμονίζεται με τη ροή των πραγμάτων – που τελικά διαπιστώνεις είναι πολύ ευνοϊκή δίχως τον πολύ πόνο της πυρετικής προσπάθειας να είσαι κάτι, να φτάσεις κάπου, να σε θαυμάζουν οι άλλοι. Μειώνεται αυτός ο εφιάλτης.
Αφήνεσαι στον άλλο, τον άγνωστο, απροσδιόριστο και αμίλητο Εαυτό που παρακολουθεί τα πάντα, μένοντας ο ίδιος αθέατος. Είναι όντως πολύ μεγάλος και σιωπηλός μα πάντα καλόβουλος.
Μα εδώ είναι που, αν όχι πολύ νωρίτερα, με τις πρώτες ανησυχίες και αναζητήσεις, τώρα καταλαβαίνεις στα σίγουρα πως χρειάζεσαι καθοδηγητή και συμμαθητές. Μόνος σου δεν μπορείς!
