Μόλις δυο αιώνες έχουν περάσει από τότε που η κλασική Φυσική (με τον Νεύτωνα) εμφάνιζε το Σύμπαν σαν μια ωρολογιακή μηχανή, μια δομή μηχανική που λειτουργεί με άκαμπτους νόμους. Η σύγχρονη Φυσική, και, βασικά, το κβαντικό πεδίο, αποκαλύπτει όμως την εικόνα ενός ζωντανού μάλλον οργανισμού με θέληση και νοημοσύνη.
Ένα ζωντανό σύστημα, όπως ο ανθρώπινος οργανισμός, έχει ικανότητα αυτo-οργάνωσης, που υποδηλώνει παρουσία νοημοσύνης. Μηχανικά συστήματα, όπως το αυτοκίνητο ή το αεροπλάνο, απαιτούν ενέργεια έξωθεν για να κινούνται και να διατηρούνται. Το ζωντανό σύστημα έχει την «αναδυόμενη περιπλοκότητα», όπως λένε οι επιστήμονες την ικανότητα να παρουσιάζονται ως αυτo-δημιούργητα και αυτo-κυβερνώμενα, όπως το γονιμοποιημένο ωάριο που αναπτύσσεται σε πιο μεγάλο και περίπλοκο οργανισμό ή μια μάζα πουλιών γίνεται σμήνος και παίρνει διάφορα σχήματα στον αιθέρα.
Το σύμπαν εκδηλώνει την ίδια αρχή καθώς διαμορφώνεται στη δική του κλίμακα.
Οι πλανήτες, οι ήλιοι με τα συστήματά τους, οι γαλαξίες διαμορφώνονται κι έχουν διαμοιρασμένη ενέργεια και συμπυκνωμένα σώματα ύλης στο αχανές διάστημα. Αυτό μπορεί να γίνεται μόνο με μια ζωντανή νοημοσύνη. Ο Erwin Schrödinger, φυσικός και βιολόγος, από τους «μεγάλους» της Κβαντικής Φυσικής, εξήγησε στο βιβλίο του What is Life? (1944) πως τα ζωντανά συστήματα διατηρούν την οργανική τους τάξη καθώς διαχειρίζονται περίτεχνα την εντροπία, δηλαδή τη βαθμιαία ολίσθηση προς το χάος. Ομοίως, λοιπόν, το Σύμπαν εκδηλώνει την ίδια ικανότητα διαχείρισης της εντροπίας στο πλαίσιο τάξης και όχι ολίσθησης στην α-ταξία του χάους.
Η Κβαντική Φυσική έχει δείξει ότι το Σύμπαν δεν αποτελείται από ξεχωριστά, συγκολλημένα μέρη, όπως μια μηχανή, μα αποτελεί ένα οργανικά συνδεδεμένο ον, όπως οποιοσδήποτε ζωντανός οργανισμός. Πιστεύεται πως η παρατήρηση που εκδηλώνεται από την ανθρώπινη συνειδησία μπορεί να επηρεάσει κινήσεις μορφών στο κβαντικό πεδίο. Επίσης, η κβαντική διεμπλοκή (entanglement), με την οποία σωματίδια παραμένουν συνδεδεμένα σε αστρονομικές αποστάσεις, υποστηρίζει την ιδέα πως τα φαινομενικά ξεχωριστά μέρη είναι οργανικά μέλη ενός Συνόλου. Όλα είναι αλληλοεξαρτημένα.
Υπάρχει επίσης κίνηση σαν αυτήν της εξέλιξης, όπου ζωντανά όντα μεταλλάσσονται χάνοντας ή εκδηλώνοντας χαρακτηριστικά. Έτσι και στο Σύμπαν αστέρια σβήνουν ενώ νέα γεννιούνται, ζουν και γερνούν, δημιουργώντας νέα στοιχεία για πλανήτες με ζωή. Γαλαξίες συγχωνεύονται, ηλιακά συστήματα σταθεροποιούνται για μεγάλες περιόδους και παρουσιάζονται νέες μορφές. Είναι δυναμική, δημιουργική διαδικασία. Ίσως, όπως οραματίστηκε ο επιστήμονας-θεολόγος Pierre Teilhard de Chardin, το Σύμπαν να κινείται προς «το σημείο Ωμέγα» όπου η συνειδησία, ζωή, ουσία και πνεύμα παρουσιάζονται ως Ένα Σύνολο.
Αν τώρα το Σύμπαν είναι ένας ζωντανός οργανισμός, αυτό αποκλείει τη θεώρηση πως η συνειδησία, νοημοσύνη και ζωή είναι επιφαινόμενα που παράγονται τυχαία από μια ανύπαρκτη «ύλη» σε ένα ανεξιχνίαστο κενό. Επίσης ο σκοπός δεν είναι μια ανθρώπινη επινόηση σαν παρηγοριά, μα εγγενής στη ζωή του Σύμπαντος και, φυσικά, κάθε ανθρώπου.
Γιατί βρισκόμαστε όλοι και όλες εδώ; Ποιος ο σκοπός;
