Η αλήθεια είναι για όλους μα δεν την αναζητούν όλοι. Είναι και για σένα.
Δεν χρειάζεσαι κάτι παράξενο, ιδιαίτερο. Μόνο μην την ψάχνεις εντατικά.
Είναι εδώ, όπως παντού αλλού. Είναι στο παρελθόν. Είναι στο μέλλον. Όπως και στο παρόν – που βρίσκεσαι τώρα και κάθε στιγμή!
Μα δεν μπορείς να πας στο παρελθόν που τώρα είναι ανάμνηση και σκέψη. Ούτε στο μέλλον που είναι φαντασίωση και, πάλι, σκέψη. Ανάμνηση και φαντασίωση είναι οι σκέψεις που το μυαλό σου κάνει τώρα ίσως μα και πολύ συχνά.
Είναι κι αυτές μορφές που επικαλύπτουν την άμορφη αλήθεια.
Γι’ αυτό την ψάχνουν οι άνθρωποι και δεν τη βρίσκουν. Κολλάνε στις μορφές, τη μια μετά την άλλη. Φοβούνται το άγνωστο άμορφο.
Κολλάνε σε ορισμούς και λόγια. Φοβούνται τη σιωπή που ακούει μόνο και δεν τους λέει τίποτα. Μα μπορεί να αποκαλύψει δίχως λόγια.
Όλα όμως παίρνουν την πρόσκαιρη μορφή, τον όποιο ορισμό τους, στη μια επίγνωση του αμίλητου Αμετάβλητου που είναι το Πνεύμα, η Αλήθεια.
Από κάθε ήχο πιο δυνατή είναι η Πρώτη Αρχή: εκεί φτάνει μονάχα η σιωπή.
Εκεί δεν φτάνουν μάτια, μιλιά, μυαλό:
Μόνη προσπάθεια – παράδοση του “εγώ”.
