Ο χρόνος είναι μια νοητική/ψυχολογική απάτη: και υπάρχει και δεν υπάρχει ως πραγματικότητα – όπως η μέρα και η νύχτα.
Η μέρα και η νύχτα οφείλονται στην περιστροφή του πλανήτη γύρω από τον άξονα του σε σχέση με το φως του ήλιου. Μέρα έχει όποια μεριά της Γης κοιτά τον ήλιο. Η μέρα υποδιαιρείται σε ώρες (με γενική πανανθρώπινη συμφωνία), η ώρα σε λεπτά και το λεπτό σε δευτερόλεπτα – κι αυτό σε δέκατα κλπ. Η ίδια η μέρα είναι υποδιαίρεση του μήνα και ο μήνας του έτους.
Το έτος είναι μια ολόκληρη περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο.
Έτσι με αυτόν τον τρόπο έχουμε τον γραμμικό χρόνο:– ένα έτος μία περιφορά, 100 περιφορές ένας αιώνας (100 έτη) κλπ.
Στην πραγματικότητα ο χρόνος είναι για κάθε άνθρωπο όλη αυτή η κίνηση και η διάρκεια της ζωής του. Άλλον χρόνο σε αυτόν τον γνωστό μας κόσμο δεν έχει ο άνθρωπος. Μα η αίσθησή του του χρόνου διαφέρει. Όταν είναι σε ευχάριστες συνθήκες (με αγαπημένο πρόσωπο) του φαίνεται να περνά γρήγορα ενώ όταν πονάει κάπου στο σώμα, όταν περιμένει κάποιο σημαντικό γεγονός ή όταν δεν έχει κάτι να κάνει, του φαίνεται να περνά πολύ αργά.
Ο Αϊνστάιν μας ειδοποίησε επιστημονικά πλέον πως ο χρόνος είναι κάτι σχετικό. Μερικά συστήματα Εσωτερισμού λένε το ίδιο ή, ακόμα, πως ο χρόνος δεν υπάρχει: είναι απλώς η αίσθηση της κίνησης και, πιο αντικειμενικά, η γέννηση και ο θάνατος των κυττάρων που επιφέρουν ανάπτυξη και γήρανση και θάνατο!
Οι μύστες θεωρούν τον χρόνο πλάνη, ψευδαίσθηση,māyā. Γενικά, οι σοφοί δάσκαλοι λένε πως το Σύμπαν σου κλείνει το μάτι για να σου υποδείξει να μην παίρνεις τον χρόνο σοβαρά! Ο χρόνος, υπονοείται, είναι φαινόμενο συνδεδεμένο με αλλαγή. Όπου δεν υπάρχει αλλαγή και συνειδησία δεν υπάρχει χρόνος.
Όταν είσαι απλή συνειδησία ή επίγνωση, η οποία όπως βλέπουμε, μένει αμετάβλητη από τότε που θυμόμαστε ως τον θάνατο μας, δεν έχεις αίσθηση χρόνου. Όταν κοιμάσαι βαθιά, δίχως όνειρα, δεν αισθάνεσαι να περνά ο χρόνος.
Στον ξύπνιο, κάθε σκέψη είναι “τικ” και κάθε αίσθημα είναι “τακ”: τικ – τακ, τικ – τακ.
Έτσι “περνά” ο χρόνος – και η ζωή μας!
