tan letamente aprendemosque preguntamos y morimos (Neruda)
τόσο αργόρρυθμα μαθαίνουμε – που μόνο ρωτάμε και πεθαίνουμε.
Γιατί γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε;
Είναι αντίθετα ζωή και θάνατος ή κινήσεις στο ίδιο ρεύμα, κυματισμοί, τμήματα σ’ έναν μεγάλο κύκλο που δεν βλέπουμε;
Δεν βλέπουμε αρχή και τέλος μα ούτε το κέντρο και την ακτίνα που γράφει τον κύκλο.
Φοβόμαστε τον θάνατο. Δεν μάθαμε από τους αναρίθμητους θανάτους τόσων πλασμάτων αιώνες τώρα;
Νομίζουμε πως η θανή είναι το τέλος της ζωής. Μα αν η πραγματική ζωή τελείωνε δεν θα ήταν ζωή – μα μόνο μια παροδική εκδήλωση ονείρου.
Είναι η ζωή μόνο τα 80 τόσα χρόνια της ενσωμάτωσης σε σάρκα και οστά; Ή μήπως ζήτημα επίγνωσης, θέασης, κατανόησης;
Είναι μόνο μια διαδοχή επεισοδίων, μια σειρά εμπειριών σε μια αφήγηση κι ο θάνατος γύρισμα της σελίδας; Ή μήπως ο αθέατος, σιωπηλός θεατής που η ανάσα του δίνει την κίνηση σ’ όλο τον κόσμο;
Είναι στιγμές που απλώνεται ο χώρος απεριόριστα κι εσύ χωνεύεσαι στην απεραντοσύνη σιωπής.
Μα ζούμε τόσο λίγο που δεν προλαβαίνουμε να μάθουμε όλα όσα πρέπει, ούτε κι από τα λάθη μας, ούτε κι από τα ερωτήματά μας.
Τόσο λίγο που δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε απαντήσεις και δεν μαθαίνουμε αν θέτουμε ορθά ερωτήματα…
