Είσαι ο άνθρωπος που όταν αναθυμάται, γνωρίζει δίχως τη λογική της σκέψης
Νομίζεις, όπως δισεκατομμύρια, πως είσαι στη ζωή πλάσμα θνητό. Γιατί βλέπεις μόνο το υλικό σου σώμα κι ολόγυρα κάθε άλλο όγκο ίδιο χοντρό.
Μα πώς γεννήθηκες, όπως οι άνθρωποι όλοι, κι εσύ με μορφή και φύση τόσο διαφορετική;
Δεν νιώθεις κάποτε κι εσύ να σε στηρίζει και να σε ζωντανεύει μια δύναμη απίστευτα μεγάλη, κάτι που ξεπερνάει παρελθόν, παρόν και μέλλον, κάτι που το μυαλό σου τόσα χρόνια μάταια προσπαθεί να καταλάβει;
Άλλοι το είπαν υπεράνθρωπος, άλλοι πνεύμα παγκόσμιο μεγάλο, άλλοι εξελιγμένος σούπερ-νους και άλλοι άλλο.
Γνωρίζεις πως αυτό που λες “εγώ” ή “εαυτός” είναι κάτι πλαστό, μια σκιώδης φιγούρα που δεν προσδιορίζεται: φτιάχτηκε με αναμνήσεις-όνειρα μαζί με τις φιλοδοξίες-όνειρα για το μέλλον. Διεκδικεί τα πάντα μα ξαφνικά πανικοβάλλεται κι εξαφανίζεται.
Κι όμως, εσύ είσαι άλλο ον, ο άνθρωπος που βλέπει μέσα του αστάθεια και αλλαγές μα δεν αλλάζει, βλέπει τρόμο ή πανικό μα δεν τρομάζει κι αν βλέπει πίδακες οργής ή ζήλειας δεν φωνάζει.
Είσαι ο άνθρωπος που όταν αναθυμάται, γνωρίζει δίχως τη λογική της σκέψης, δίχως προσπάθεια και πόνο, κι αποφασίζει με μια δύναμη αρχαιότερη από κάθε ανάμνηση κι από τον ίδιο τον χρόνο.
Τα εκατομμύρια των κοινών θνητών μένουν υπάκουοι στη θνητότητα του σώματος και δεν θα αναγνωρίσουν τον άλλο, τον αληθινό εαυτό που τους φροντίζει. Όχι γιατί είναι απρόσιτος μα μόνο γιατί συνήθισαν τις παρωπίδες τους της γέννησης και του θανάτου λατρεύοντας παράλογους θεούς, μια μοίρα ακατανόητη που αιώνες τώρα συνεχίζει.
Η δύναμη να ξεπεράσεις τη θνητότητα δεν είναι σαν του μυαλού που καταγράφει, τεκμηριώνει κι αρχειοθετεί όλα όσα περνάς ώσπου πεθαίνει, μόνο για να τα λησμονήσει με τον θάνατο, συχνά ίσως πολύ νωρίτερα, έτσι που δεν μαθαίνει.
Η δύναμη είναι ανεξιχνίαστη σαν τη Ζωή, πέρα από τη βαθύτερή σου σιωπή.
