Σκέψεις είναι γείτονες που επισκέπτονται γιατί εσύ τις κάλεσες για πολλά χρόνια.
Όπως έχω γράψει στο παρελθόν υπάρχουν πολλές πρακτικές, πολλά συστήματα διαλογισμού. Αλλού χρησιμοποιείται ένας μάντρας (μια σύντομη λέξη ή φράση ή πρόταση), αλλού κάποια εικόνα στον νου, αλλού τίποτα (μόνο υπομονή).
Σε κάθε περίπτωση κατά την διάρκεια της άσκησης περνούν σκέψεις από τον νου. Πρέπει να μάθεις να μην ασχολείσαι με αυτές. Όταν έρχονται και φεύγουν κι έρχονται άλλες (ή συχνά οι ίδιες) δεν τις προσκαλείς για καφέ και κουβέντα ούτε τις διώχνεις βίαια. Δεν προσπαθείς να τις ελέγξεις. Δεν μπορείς να τις σταματήσεις με την βία.
Ο πόλεμος με τις σκέψεις κι άλλες κινήσεις στο νοητικό πεδίο δεν φέρνει το ποθητό αποτέλεσμα “συγκέντρωση”.
Άσε τις σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν. Κράτα την ευγενική απόσταση. Αν έχεις εικόνα, μείνε με την εικόνα! Αν έχεις μάντρα, μείνε με τον μάντρα! Αν δεν έχεις τίποτα, μείνε με το τίποτα. Άσε τις σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν!
Μα χρειάζεσαι δάσκαλο και τη ζωντανή συμβουλή του!
Στην εποχή μας στη Δύση, νέοι και ηλικιωμένοι και των δύο φύλων κάθονται “συγκεντρωμένοι”, με σφιγμένα σαγόνια και αυλακωμένο μέτωπο για να βρουν ησυχία, σιγή! Είναι για γέλιο!
Η ησυχία είναι η αφθονότερη ιδιότητα ή ουσία στο σύμπαν.
M: “Μα δάσκαλε, πώς σταματώ τον θόρυβο, τις σκέψεις;”
Δ: “Μα ποιος κάνει θόρυβο; Ποιος γεννά τις σκέψεις;”
O μαθητής ψάχνεται: δεν βρίσκει τίποτα! Σωπαίνει. “Α! Έπαψαν οι σκέψεις,” σκέφτεται! Σκέφτεται, μετά, και το λέει στον Δάσκαλο.
“Πώς αποφάσισες, πώς έπαψαν οι σκέψεις; Κι αυτά που μου λες τώρα τι είναι;” ρωτά ο Δάσκαλος.
Η σιωπή βαθαίνει κι ανοίγει σαν χαμόγελο. Σκέψεις είναι γείτονες που επισκέπτονται γιατί εσύ τις κάλεσες για πολλά χρόνια.
Μην προσθέτεις τίποτα. Μην αφαιρείς τίποτα. Ο Διαλογισμός είναι απλή καθαρή συνειδησία δίχως αντικείμενο. Όχι ετικέτες. Όχι σχόλια. Όχι κρίσεις και γνώμες για τα συννεφάκια που έρχονται και φεύγουν.
Όταν η συνειδησία, ή επίγνωση, δεν μασά σκέψεις, δαγκώνει απαλά τον εαυτό της!
Όταν η διανοητική δραστηριότητα παύει, αρχίζει ο διαλογισμός.
Μ: “Τι είναι τελικά αφύπνιση, φώτιση;” Δ: « Άδειο δωμάτιο!»
