Στη Βεδική Παράδοση δεν υπάρχει καταναγκασμός, πίεση και σκληρότητα. Κάθε άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, προχωράει στην Οδό της Αρετής, στην πνευματική ανάπτυξη, πάντα σύμφωνα με τη φύση του.
Στη Bhagavad Gītā λέγεται (3.33) – « Ακόμα κι ένας σοφός φέρεται σύμφωνα με τη φύση του (= ιδιοσυγκρασία του). Τα πλάσματα ακολουθούν τη φύση τους. Τι μπορεί να κάνει η αυστηρή πειθαρχία/συγκράτηση (nigraha)»;
Οι σοφοί δάσκαλοι το γνωρίζουν αυτό κι έτσι οργανώνουν την πορεία των μαθητών ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία ή τον ψυχισμό τους. Κάποια πίεση πάντα θα υπάρχει, μα αυτή θα πρέπει να είναι αποδεκτή.
Οι σοφοί νομοθέτες επίσης διατυπώνουν κανόνες έτσι που να μη νιώθουν οι άνθρωποι ότι καταναγκάζονται.
Ο μεγάλος Μάνου όρισε (4.176): «Ο αναζητητής θα πρέπει να απορρίπτει την επιδίωξη αγαθών (artha) και απολαύσεων (kāma) αν αυτή συγκρούεται με την Ηθική (dharma), μα ακόμα και την Ηθική, αν αυτή επιφέρει δυστυχία και αν είναι απεχθής στον κόσμο».
Με αυτό συμφωνεί και o Yajnavālkya που λέει (1.156): «Μια ηθική εντολή που δεν επιφέρει γενική εξύψωση και είναι μισητή στον κόσμο να μην εφαρμόζεται.»
Οι σοφοί πάντα προτείνουν την ήπια μέθοδο. Και η Bhagavad Gītā λέει πάλι (3.26): «Ο σοφός ας μην προκαλεί βίαιη ταραχή στον νου των αμαθών που είναι προσκολλημένοι στη δράση. Μα ενεργώντας ο ίδιος πειθαρχημένος στην ενότητα ας κάνει ευχάριστα τα έργα τους.»
Έχοντας ξεπεράσει τις πρώτες δυσκολίες, στη συνέχεια, φυσικά, οι αναζητητές νιώθουν να δυναμώνει μέσα τους το πνεύμα της ανάπτυξης κι αποδέχονται πιο απαιτητικές πρακτικές!
