Μια μέρα ο Τιέν ξαφνικά δεν είχε το πουγκί με τα χρήματά του!
Ξαναψάχτηκε με πανικό. Τίποτα!
Όμως θυμόταν πως το είχε πάρει μαζί του. Προσπάθησε να σκεφτεί τι μπορούσε να είχε γίνει. Θυμήθηκε πως στον δρόμο είχε προσπεράσει το γιο του γείτονά του. Αυτό ήταν!
Γυρνώντας πίσω πέρασε από το σπίτι του γείτονα όπου ο γιός έκοβε ξύλα. Τον κοίταξε προσεκτικά. Δεν υπήρχε αμφιβολία. Η κορμοστσιά του ήταν κορμοστασιά κλέφτη. Το ίδιο και το ύφος του, το ίδιο όλες οι κινήσεις, όλες οι χειρονομίες κι όλες οι εκφράσεις του προσώπου του.
Ο Τιέν έκανε ένα βήμα προς το πορτί για να μπεί στον κήπο του γείτονα και να αρπάξει τον κλέφτη. Τότε πάτησε κάτι σκληρό: ήταν το πουγκί του στο χορτάρι.
Ευχαριστημένος που το βρήκε, ξανακοίταξε τον γιο του γείτονά του. Α, δεν υπήρχε αμφιβολία! Η κορμοστσιά του νέου δεν ήταν κορμοστασιά κλέφτη. Το ίδιο και το ύφος του, το ίδιο όλες οι κινήσεις, όλες οι χειρονομίες κι όλες οι εκφράσεις του προσώπου του. Δεν ήταν κλέφτης!
