Μείνε πιο πίσω από αυτό που νομίζεις, ή αυτό που βλέπεις….
Νομίζεις πως αναζητάς την Αλήθεια, πως βρίσκεσαι καθ’ οδόν προς τη φώτιση, προς την Αυτοσυνειδητοποίηση, την Απόλυτη Λύτρωση.
Μα δεν υπάρχεις πραγματικά. Ουτ’ εγώ. Ούτε αυτά που διαβάζεις!
Καλώς ήρθες στην ομιχλώδη αίθουσα με τους καθρέφτες παραπλάνησης μα και αντίληψης. Ναι, τα πάντα είναι ακριβώς όπως τα φαντάζεσαι. Και τίποτα δεν είναι όπως σου φαίνεται.
Η οθόνη που κοιτάς δεν είναι μπροστά σου. Και βέβαια ούτε πίσω, ούτε στο πλάι, ούτε έξω από σένα. Την κρατάς με χέρι που δεν υπάρχει, εκεί έξω από σένα. Έχει σημασία; Υπάρχει σημασία;
Ρίξε μια ματιά στον ουρανό – απ’ το παράθυρο. Νομίζεις πως έχει, όμως δεν έχει χρώμα. Ούτε κι αυτός υπάρχει. Είναι, σου φαίνεται – είναι πιο πάνω, ψηλά, μακριά. Μα όσο ψηλά κι αν φτάσει το διαστημόπλοιό σου δεν τον βρίσκεις. Και τυλίγεσαι στο κρύο αστροφώτιστο σκοτάδι – που δεν υπάρχει.
Νομίζεις πως είσαι ακόμα ένας θνητός που ψάχνει την πραγματικότητα, τον αληθινό Εαυτό του. Ίσως και να περιμένεις τη φώτιση που θα αστράψει από τον ουράνιο Πατέρα και θα σε λυτρώσει από την άγνοια. Μα υπάρχει ουράνιος Πατέρας; Πού είναι ο ουρανός του Πατέρα; Εκεί, ψηλά, μακριά, η κρύα σκοτεινιά; Τι λένε οι παπάδες αιώνες τώρα;
Ας παραμερίσουμε παπάδες, αγίους , αγγέλους και όσα μάθαμε για τον Θεό, τον ουράνιο Πατέρα. Ούτε αυτός υπάρχει – παρά μόνο στους θόλους των ναών, που κι αυτοί διαλύονται σαν ασημόσκονη ονείρου.
Τι μένει;
Βαθύς ύπνος δίχως όνειρα ή πλήρης αφύπνιση! Και πώς διαλέγεις, πώς αλλάζεις;
Νομίζεις πως είσαι ένα πλάσμα με σάρκα και οστά κι ένα μυαλό που συχνά δεν ξέρει τι του γίνεται. Και θέλει να γίνει Ον Πνευματικό. Κάπου άκουσες πως είσαι Ον Πνευματικό, η ίδια η θειότητα, που παίζει τόσο ζαβολιάρικα τη ζωή και τα σύμπαντα και ποτέ δεν χάνει.
Κι εμείς; Εμείς έχουμε το μεγαλόπρεπο μυαλό που σαν ψάρι τρέχει με τα ρεύματα κι ανεβοκατεβαίνει με τα κύματα στη θάλασσα που άλλοτε φουρτουνιάζει κι άλλοτε γαληνεύει – κι αυτό ψάχνει για νερό!
Ονειρεύεσαι τώρα και μέσα στο δικό μου όνειρό κι οι δύο μας ονειρευόμαστε στο όνειρο του Σύμπαντος.
Άσε να τρέχει το όνειρο!
Μείνε πιο πίσω! Στην αγνωσία! Στην επίγνωση! Στην αιώνια παρουσία! Γιατί νομίζεις πως πρέπει να γνωρίζεις;
