Είναι οι Μοίρες μα και η γενική Μοίρα, το Πεπρωμένο! Ένα ακόμα Άγνωστο που δίνει ψεύτικη, πλαστή γνώση. Το Γραφτό!
Πώς μοιράζεται η Μοίρα; Πώς παράγεται το Πεπρωμένο; Πώς γράφεται το γραφτό; Από ποια Δύναμη;
Μένοντας άγνωστη, σε περιμένει πίσω από κάθε βιαστική στιγμή να σε καλωσορίσει μα ίσως και να σου σπάσει ένα πόδι.
Είναι μέρες βροχερές, κρύες, μουντές με μαύρη συννεφιά ακόμα και το καλοκαίρι, που σύντομα, πιο ύστερα, θα σου φέρει έναν καύσωνα κουραστικό και καταϊδρωμένο. Και ο νους δεν σκέφτεται πως δεν είναι καπρίτσιο τ΄ ουρανού, μα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της Φύσης και του καιρού.
Είναι και μέρες ηλιόλουστες μες στου χειμώνα την καρδιά που σου χαμογελούν ακόμα και τα άχαρα πεζοδρόμια και χάνεσαι σε μια παραπλανητική ομορφιά και πρόσκαιρη χαρά.
Από τα μικράτα σου μαθαίνεις πως οι περιορισμένοι μας πόροι μειώνονται καθώς καταναλώνουμε ακόρεστα κι ασυλλόγιστα πολύ περισσότερα από όσα πρέπει. Κι αυτό είναι αλήθεια και οι πολλοί ζουν στο χτυποκάρδι της φτώχειας και της στέρησης. Μα είναι και οι επιτήδειοι που ζουν με όλα τα χάδια της χλιδής
Ποια Μοίρα και γιατί, άραγε, καταμετρά αυτήν τη μοιρασιά;
Και όμως λίγη παρατήρηση δείχνει πως η ζωή προσφέρει μια πλημμυρίδα άπειρων ευκαιριών και πόρων που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί. Κυρίως στο πνευματικό επίπεδο, το οποίο επινοεί και δημιουργεί όλα τα υλικά μας πλούτη. Μα και στο υλικό επίπεδο – πώς θα ζούσαμε δίχως το πόσιμο νερό σε λίμνες και ποτάμια, ή, πολύ περισσότερο, δίχως τον καθαρό αέρα;
Είναι και μέρες ξινές και τοξικές με δυσκολίες και συμφορές. Μα δεν σε καταλαμβάνουν πάντα, γιατί νιώθεις να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις και τον Μινώταυρο του μύθου. Κι η μαύρη συμφορά κι η δυσκολία περνά.
Μα πέρασες κι εσύ τη δοκιμασία πίστης που σου έστησε το Σύμπαν. Πάλι έγινε Πεπρωμένο σου το Άγνωστο!
Γιατί δεν ψάχνεις αυτό το αγνοημένο Άγνωστο;
Πάψε να κρύβεσαι πίσω από το παραβάν του Πεπρωμένου ή τη μαύρη σκιά της Μοίρας όπως συνήθισες στην καθημερινή κανονικότητά σου.
Υπάρχει χρόνος αρκετός και χώρος, αγάπη, ενέργεια κι επιτυχία, φτάνει να υπερβείς του νου σου την απόφαση της λησμονιάς. Φτάνει να ξαναθυμηθείς εκείνη την πηγή της λάμψης που φωτίζει την κάθε σκέψη και διάθεσή σου, όλο τον ξύπνιο, τα όνειρα και τον βαθύ ύπνο.
Αυτό σου λένε όλες οι ευκολίες κι οι δυσκολίες που έσπειρες εσύ στο ξεχασμένο παρελθόν σου και σου τις φέρνει τώρα ώριμες η ζωή. Αυτό σου αναγγέλλει και το Σύμπαν στη γλώσσα της ζωντανής εμπειρίας.
Σε έναν κόσμο με τόσους νόμους – πώς μπορεί εσύ να είσαι ατύχημα σε έναν από της εξέλιξης τους δρόμους;
Πώς μπορεί να είσαι τυχαία κουρντισμένη μηχανή με τόση θέληση και τόση ζωτική πνοή;
