Η Αλήθεια είναι Ύπαρξη, άμορφη, άηχη, ακίνητη, αμετάβλητη
Πριν από οποιαδήποτε μορφή (σχήμα, ήχο, κίνηση) υπήρχε το κενό. Μα δεν ήταν και δεν είναι, απόλυτο κενό, απόλυτο τίποτα.
Υπάρχει Ύπαρξη και από εκείνη, άμορφη, άηχη, ακίνητη, αναπηδούν μορφές κλπ.
Το μυαλό είναι μια από τις μορφές που αναπηδούν από την Ύπαρξη. Είναι ένα όργανο υπολογισμού, συλλογισμού, σκέψης, προσδοκίας, μνήμης, επιθυμίας, διάκρισης, απόφασης, αξιολόγησης.
Μα δεν λέει την αλήθεια. Μόνο μερική αλήθεια.
Διατυπώνει αποφάσεις κλπ, κάνει συλλογισμούς κλπ, διακρίνει, θυμάται κλπ. Μα επειδή είναι όργανο, είναι περιορισμένο και δεν γνωρίζει το Σύνολο αν και μπορεί να συλλογιστεί περί του Συνόλου και της Ύπαρξης που προϋπάρχουν. Αφού δεν γνωρίζει το Σύνολο δεν γνωρίζει την αλήθεια κι έτσι δεν μπορεί να την πει.
Μπορεί να μιλήσει όμως περί αλήθειας και Ύπαρξης και να δείξει την κατεύθυνση.
Η Αλήθεια είναι Ύπαρξη, άμορφη, άηχη, ακίνητη, αμετάβλητη. Βρίσκεται στην ακινησία, κενότητα, σιωπή.
Είναι απλή, αμετάβλητη, αιώνια παρουσία, Ύπαρξη αγνή, ενιαία.
Η ενιαία, αγνή Ύπαρξη περιορίζεται στον άνθρωπο ως προσωπική, ιδιωτική ύπαρξη, ένα ξεχωριστό εγώ φτιαγμένο από ένα μίγμα από προσδοκίες, μνήμες, ελπίδες, επιθυμίες, αντιλήψεις και παρόμοια.
Η ξεχωριστή, προσωπική ύπαρξη παρασύρεται συνήθως από το μυαλό που, συνήθως, εκφράζει μερική αλήθεια και χοντρές αναλήθειες. Μα κάποτε ελκύεται από την Αλήθεια και στρέφεται σ’ εκείνη να την υπηρετήσει.
