Νιώθει αγωνία όταν προσπαθεί να αποκτήσει ή να διαφυλάξει κάτι και φόβο μήπως αποτύχει ή χάσει.
Λίγο πολύ όλοι είμαστε υποκριτές.
Γιατί πιστεύουμε πως είμαστε κάτι που δεν είμαστε και το προβάλλουμε, όπως κάνει ο ηθοποιός (= υπό – κριτής) στο θέατρο, σαν να είναι πραγματικότητα.
Υπάρχουμε ως ενσωματωμένα βιολογικά όντα σε έναν υλικό κόσμο. Τουλάχιστον έτσι “υλικό” συνηθίσαμε να ονομάζουμε αυτόν τον κόσμο με τις ποικίλες μορφές, κινήσεις κι ενέργειες, με τα ποικίλα πράγματα και φαινόμενα που οι αισθήσεις και το μυαλό μας πληροφορούν, βρίσκεται τριγύρω, εκεί έξω.
Το “εκεί έξω” είναι αντίθετο του “εδώ μέσα”, όπου είμαι εγώ!
Μα τι είναι αυτό το ον, που λέει “εγώ” και το πιστεύουμε και το ζούμε διανοητικά κι αισθηματικά;
Έχουμε ένα σώμα με πολλά θαυμαστά όργανα κι ένα μυαλό με πολλές θαυμαστές διανοητικές κι αισθηματικές λειτουργίες – που είναι αντίληψη, αξιολόγηση, διάκριση, έμπνευση, έρωτας, κατανόηση, μνήμη, σχεδιασμός υπολογισμός κλπ.
Μα υπάρχει και η φιγούρα στον νου που λέει και νιώθει “εγώ” διεκδικώντας κάθε λειτουργία του σώματος και του μυαλού ή νου, κάθε εμπειρία επιτυχίας ή αποτυχίας. “Εγώ είμαι, γνωρίζω, κάνω, νιώθω, θέλω, έχω έλεγχο…”
Και με όλες αυτές τις λειτουργίες η φιγούρα επιλέγει, όσο μπορεί, αυτά που της αρέσουν και απορρίπτει όσα δεν της αρέσουν. Νιώθει αγωνία όταν προσπαθεί να αποκτήσει ή να διαφυλάξει κάτι και φόβο μήπως αποτύχει ή χάσει. Χαρά με απόκτηση και λύπη με απώλεια.
Μα όλα αυτά αλλάζουν αδιάκοπα. Λειτουργίες χειροτερεύουν ή καλυτερεύουν. Αποκτήματα κι αισθήματα έρχονται και φεύγουν. Τίποτα δε μένει σταθερό.
Και όλα βρίσκονται υπό παρατήρηση – το σώμα, νους, η εγωιστική φιγούρα.
Υπάρχει κάτι λεπτότερο πέρα ή πάνω από αυτά όλα που έχει επίγνωση των καταστάσεων, λειτουργιών και διαθέσεων – το οποίο με αναμνήσεις και προσδοκίες είναι το εγώ, η φιγούρα που παριστάνει τον εαυτό, τον γνώστη κι ελεγκτή και κυρίαρχο. Εκείνο βλέπει τις εξάρσεις και καταπτώσεις της φιγούρας, τις διεκδικήσεις, τις μάσκες που φοράει και τις φωνές που χρησιμοποιεί σε διάφορους ρόλους. Βλέπει πως πρόκειται για έναν υποκριτή, εγωιστή, μα ανυπόστατο ο οποίος έχει σφετεριστεί την ταυτότητα του ανθρώπου.
Εκείνο το “κάτι” είναι σταθερό, αμετάβλητο, από την πρώτη πρώτη θύμησή μας. Αθέατο θεάται όλα όσα ξετυλίγονται στην εμπειρία του ενσωματωμένου βιολογικού όντος. Θεάται δίχως επιλογές και απορρίψεις, δίχως κρίση και σχόλιο, μένοντας ανεπηρέαστο.
Εκείνο είναι ο αθέατος θεατής όλων των θεαμάτων. Είναι ο άγνωστος γνώστης όλων των γνωστών.
Εκείνο είσαι αληθινά. Μα μοιάζει απροσπέλαστο. Ο νους γνωρίζει πως υπάρχει μα δεν το φτάνει.
Εκείνο είμαστε όλοι και όλες – ο αληθινός Εαυτός. Πώς το φτάνουμε;…
