Η εκπαίδευση να στρέφει τη νοημοσύνη σε δημιουργικότητα, σε αλληλοβοήθεια και συνεργασία
Έχουμε περιορισμούς. Δεν μπορούμε να μην αναπνέουμε τον αέρα της γήινης ατμόσφαιρας. Δεν μπορούμε να πετάξουμε όπως τα πετεινά του ουρανού. Δεν μπορούμε να δούμε μονοδιάστατα όντα ή πράγματα ούτε να εικονίσουμε τετραδιάστατες υπάρξεις (αν υπάρχουν).
Μα έχουμε και μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης: περιορισμένες στη σωματική μας διάπλαση και πάρα πολλές – μερικές άγνωστες – στο πεδίο του ψυχισμού (ή νου) μας. Ένας φοβιτσιάρης μπορεί με κατάλληλη (επι-)μόρφωση να γίνει θαρραλέος, μια ανόητη να γίνει ευφυέστατη, ένα οργίλο επιθετικό παιδί να γίνει ευγενικό και συμπονετικό, κ.ο.κ. Η δύναμη προσοχής και κατανόησης μπορεί να διευρυνθεί σε αξιοθαύμαστο βαθμό.
Η υλική ενσωμάτωσή μας παραμένει υποταγμένη στους φυσικούς νόμους που διέπουν τα φαινόμενα στον γνωστό υλικό κόσμο μας. Από την άλλη μπορούμε πλέον να αντιμετωπίσουμε, αν το θελήσουμε, με επιτυχία κάθε σεισμό, κατακλυσμό, τυφώνα, ξηρασία ή άλλη θεομηνία. Και αναφαίνεται η δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε επιδημίες επιτυχώς και σταδιακά να θεραπεύσουμε “ανίατες” αρρώστιες.
Έχουμε αναπτύξει μια σχεδόν απεριόριστη δυνατότητα να διαχειριζόμαστε το μέλλον ώστε να επιβιώνουμε.
Αλλά μπορεί να αναπτυχθούν και συχνά βλέπουμε να αναπτύσσονται ισχυρές εγωιστικές τάσεις που επιφέρουν (αυτο-)καταστροφή και δυστυχία σε πολλούς. Π.χ. υπάρχουν δισεκατομμυριούχοι και εκατομμύρια στερημένων και πολλοί από τους πρώτους δεν νοιάζονται για τους δεύτερους – σάμπως να μην είμαστε όλοι συνάνθρωποι. Αναπτύσσονται φοβίες, φιλοδοξίες, αλαζονεία, απληστία, φθόνος,
μοχθηρία και μίσος – τάσεις που οδηγούν σε αρπαγή, βία, έγκλημα, καταπίεση, πόλεμο. Μα όλες αυτές οι τάσεις μπορούν, πάλι με κατάλληλη (επι-)μόρφωση, να αναχαιτιστούν, να περιοριστούν και να μην εκδηλώνονται.
Είναι απλά ζήτημα ανατροφής, εκπαίδευσης και μόρφωσης.
1) Να τονιστεί κι εκδηλωθεί αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμός με την εφαρμογή του «εγώ δεν κάνω σε άλλους αυτό που δεν θέλω οι άλλοι να κάνουν σε μένα» και, πιο πλατιά, φροντίδα για όλο το περιβάλλον.
2) Να δοθεί προτεραιότητα στη συνειδησία και σταθερή προσοχή.
3) Η εκπαίδευση να στρέφει τη νοημοσύνη σε δημιουργικότητα, σε αλληλοβοήθεια και συνεργασία – όχι ανταγωνισμό και διένεξη.
4) Η χρήση της υλιστικής προόδου και η τεχνολογία να υποτάσσονται στην πνευματική και ηθική πρόοδο. Τελικά είναι η χρήση της ίδιας της νοημοσύνης μας: για την ευημερία του συνόλου ή για την ατομική, εγωιστική καλοπέραση;
5) Να αναγνωριστεί η αθέατη μα νοητικά αναγνωρίσιμη ανώτερη συνειδησία ως βασική πραγματικότητα που, εποπτεύοντας τον νου και όλες τις λειτουργίες του, δίνει ύπαρξη στον κόσμο του ανθρώπου και παράγει όλα τα υλικά αγαθά, όλες τις σχέσεις μας και όλες τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζούμε.
Μόνο με τέτοιες αρχές θα υπάρξει πραγματική εξέλιξη, βιώσιμη ανάπτυξη στο άτομο και την κάθε κοινωνία.
