Όχι, δεν αναπνέεις εσύ!
Όχι, δεν χωνεύεις εσύ!
Στάσου, ηρέμησε για λίγο και συλλογίσου!
Η γλώσσα και η σκέψη έχουν πολλές παγίδες. Δεν λες εγώ κυκλοφορώ το αίμα στον οργανισμό στις αρτηρίες και στις φλέβες. Αυτό το κάνει, και συνήθως πολύ καλά, η τρόμπα της καρδιάς, υπό την εποπτεία μιας άγνωστης, αθέατης νοημοσύνης.
Κατά τον ίδιο τρόπο οι πνεύμονες ρουφούν κι εκβάλλουν αέρα κι έτσι έχουμε την αναπνοή.
Κατά παρόμοιο τρόπο, με μικρότερη συχνότητα, η πείνα οδηγεί τα χέρια να φέρουν την τροφή στο στόμα, τα σαγόνια να τη μασήσουν, ο οισοφάγος να καταπιεί και μετά να αναλάβει το στομάχι με τα ένζυμα και τα οξέα του – πάντα υπό την εποπτεία μιας αθέατης νοημοσύνης.
Εσύ που είσαι; Τι συνεισφέρεις σε αυτές τις κρίσιμες, ζωτικές λειτουργίες.
Είσαι αλλού και η συνεισφορά σου είναι μηδέν. Μα διεκδικείς κάθε διαδικασία ως δική σου! Και βέβαια φλυαρείς ακατάπαυστα!
Και αν κάτι πάει στραβά, πανικοβάλλεσαι, αναρωτιέσαι, ψάχνεσαι για βοήθεια να διορθώσεις τη δυσλειτουργία – να την αντιμετωπίσεις.
Μα ο φίλτατος εαυτούλης, το αλαζονικό εγώ, που νομίζει πως έχει την εξουσία και τη διακυβέρνηση του νου και του οργανισμού επιμένει.
Το βλέπεις, το ακούς, το νιώθεις. Εσύ!…
Όμως, εσύ (δηλ. «εγώ», όπως σκέφτεσαι κι αισθάνεσαι) παραμένεις ανεπίγνωστη δύναμη, αθέατη παρουσία, ύπαρξη απροσδιόριστη, που έχει επίγνωση όλων όσων συμβαίνουν.
Όλη την ώρα, σε όλες τις περιστάσεις!
Δύσκολο να γίνει αποδεκτό αυτό αφού η παρουσία μένει αθέατη, όντας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου.
