Το πιο επίκαιρο είναι το τρομακτικό αγνοημένο γεγονός ότι το Σύμπαν ολόκληρο βρίσκεται μέσα στο νου σου.
Μπορεί να σε σοκάρει αυτή η ωμή δήλωση μα το γεγονός δεν αλλάζει: παραμένει πραγματικό γεγονός. Όλα όσα βλέπεις, αγγίζεις, ακούς, γεύεσαι και οσφραίνεσαι, όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου. Το Σύμπαν που επεκτείνεται σε κάθε κατεύθυνση ολόγυρα από το σημείο όπου εσύ βρίσκεσαι είναι μέσα στο νου σου – ένα συνονθύλευμα μεταφρασμένων εντυπώσεων από τις πέντε αισθήσεις σου σε εικόνες, μοτίβα, ενέργειες, κινήσεις. Είναι ένα τρισδιάστατο φαινόμενο που ο νους σου πλάθει και αναπλάθει με ασύλληπτη ταχύτητα κάθε στιγμή σε ένα παροδικό μα ατελεύτητο παρόν.
Το μόνο που εσύ γνωρίζεις είναι ονομασίες, μορφές και λειτουργίες (ή δράση) μέσα στο νου σου.
Υπάρχει μια πραγματικότητα παντού οπωσδήποτε μα ο υλικός τρισδιάστατος κόσμος που εσύ θεωρείς πραγματικότητα είναι μια παράξενη προπατορική πλάνη. Η οθόνη που κοιτάς είναι μια εικόνα φτιαγμένη μέσα στο νου σου. Η διαδοχή λέξεων είναι μια σειρά σχημάτων (γράμματα) και ήχων στην οποία δίνει νόημα ο νους σου.
Μα κι εσύ τι είσαι πραγματικά; Είσαι μια ύπαρξη, ένας χαρακτήρας, μια φιγούρα που πηγαινοέρχεται, λέγοντας “εγώ” που εμφανίζεται και εξαφανίζεται μέσα στα ξέφωτα και τα σκοτάδια του νου σου.
Η δική σου απόλυτη και σίγουρη πραγματικότητα που δεν γνωρίζεις, δεν βλέπεις και δεν ακούς, που βρίσκεται πέρα από τις αισθήσεις και τον νου σου, μα μπορείς να συλλογιστείς ως αληθινή ύπαρξη είναι ο Εαυτός, σιωπηλός, αθέατος θεατής, μια δύναμη συνειδησίας που έχει επίγνωση και γνωρίζει, φωτίζει μα συγχρόνως προβάλλει όσα φαίνονται.
Και τώρα ο νους σου ή η φευγαλέα φιγούρα που νιώθει “εγώ” θα ψάξει να βρει τον Εαυτό, τη συνειδησία που φωτίζει και προβάλλει και γνωρίζει. Μα ξεχνά πως είναι και η ίδια μια πλανερή προβολή στην κάπως συγκεχυμένη έκταση του νου και όπου στρέφεται συναντά γλιστερές ακαθόριστες επιφάνειες, ολισθαίνει, χάνεται, ξανά–εμφανίζεται, μα μένει με απορία και γοερή αγνωσία. Τελικά αντί για Εαυτό ή συνειδησία ή κάτι άλλο, βλέπει να την κοίτα μια αντανάκλαση δική της. Απογοήτευση, ίσως και αγανάκτηση.
Η οθόνη που κοιτάς και φαίνεται τόσο φωτεινά πραγματική, το κάθισμα όπου κάθεσαι και το αισθάνεσαι τόσο στέρεα υλικό, αποτελούνται από κυματισμούς ενέργειας ή σωματίδια δίχως βάρος ή μάζα σε ένα πεδίο κενότητας μα γεμάτο δυναμικό. Το στέρεο υλικό που βεβαιώνει το άγγιγμα σου, η αφή σου, δεν υπάρχει. Είναι κατασκευή μέσα στον πολυμήχανό νου σου, μια χοντρή προβολή της συνειδησίας σου.
Εσύ, έτσι όπως νιώθεις την ύπαρξή σου, το αεικίνητο φευγαλέο εγώ, είναι μια προβολή μέσα στην νοητική σου άυλη οθόνη.
Όλη αυτή η παράσταση είναι η ανθρώπινη παμπάλαια πλάνη!
