Γιατί αρνείσαι αυτό που γνωρίζεις;
Γιατί νομίζεις πως μόνο ο γνωστός σου υλικός κόσμος είναι πραγματικότητα. Γιατί δίνεις τόση σπουδαιότητα στο υλικό κορμί σου και σκλαβώνεις τον νου σου στην υπηρεσία του;
Γιατί ξεχνάς τόσο εύκολα, τόσο πεισματικά;
Our birth is but a sleep and a forgetting:
The Soul that rises with us, our life’s Star,
Hath had elsewhere its setting,
And cometh from afar:
Not in entire forgetfulness…
(Ode: Intimations of Immortality… William Wordsworth, 1804
«Η γέννησή μας δεν είναι παρά ένας ύπνος και μια λησμονιά: Η ψυχή που μας συντροφεύει, άστρο της ζωής μας, έδυσε αλλού, όχι σε πλήρη αμνησία…» (Ωδή: Αποκαλύψεις αθανασίας…)
Λέει ακόμα πως ακόμα και κοινά θεάματα στη νηπιακή μας ηλικία φορούσαν φως ουράνιο (Appareled in celestial light) και γύρω μας είναι ο παράδεισος (Heaven lies about us in our infancy)!
Δεν έρχεσαι, λοιπόν, σ’ αυτόν τον κόσμο «σε πλήρη αμνησία». Αυτός ο Άγγλος ποιητής θυμάται. Και θυμάται πως στη βρεφική ζωή του γύρω του ήταν ο παράδεισος. Η εμπειρία χάθηκε καθώς μεγάλωσε, μα η θύμηση έμεινε.
Κάτι μένει σε όλους και όλες, μα παραδόξως το αρνιόμαστε. Το απορρίπτουμε. Το αποκλείουμε. Έτσι κι εσύ τώρα.
Έζησες χίλιες ζωές περνώντας από χίλιες γεννήσεις και χίλιους θανάτους. Φόρεσες χίλια σώματα και χίλια προσωπεία περνώντας από χίλιες μορφές.
Και τώρα κουβαλάς στο σώμα και τον ψυχισμό σου το άθροισμα όλων αυτών των χίλιων ενσαρκώσεων. Δεν τις θυμάσαι γιατί σβήνονται με το σοκ του ανήλεου θανάτου και της αναπόδραστης γέννησης. Όταν δεν θυμάσαι τι έφαγες πριν 2-3 μέρες πώς θα θυμάσαι τις προηγούμενες ενσωματώσεις;
Μα κι αν δεν θυμάσαι την προηγούμενη μορφή σου στην προηγούμενη ζωή, σίγουρα μπορείς να θυμηθείς πως ήρθες από άλλο κόσμο και τα νηπιακά σου χρόνια είχαν μια ποιότητα αθανασίας και χαράς.
Αγωνίζεσαι, δουλεύεις και παλεύεις τόσα χρόνια, πρώτα μελέτη κι ύστερα εργασία. Και το άθροισμα όλων αυτών των αγώνων και προσπαθειών είναι ο σίγουρος θάνατος.
Δεν είσαι μόνο αυτό το σώμα που σε βαραίνει.
Δεν είσαι καν ο νους που βλέπει αυτά τα λόγια.
Σώμα και νους σε έχουν κλέψει από τον εαυτό σου και σ’ έχουν φυλακίσει για πολλοστή φορά σ’ έναν μικρό πλανήτη χαμένο στο αστρικό διάστημα.
Μπορείς να λυτρωθείς και να γυρίσεις πίσω στο αληθινό σου σπίτι, στη μια Ύπαρξη που πάντα είσαι, με οδηγό τη Μνημοσύνη.
