Η χώρα χρειάζεται πολιτικούς με πυγμή, που να αψηφούν το πολιτικό κόστος.
Αναρωτιέμαι συχνά αν η κυβέρνησή μας, που μας διαβεβαιώνει πως έχουμε «κανονικότητα», μπορεί να δει κάποιες ταραχές στον λαό μικρότερες από χειμάρρους μαζών στους δρόμους και στις πλατείες ή να ακούσει ήχους πιο σιγανούς από τις χειμαρρώδεις διαμαρτυρίες και τον σαματά που κάνουν αυτές οι ταραχές.
Νόμιζα πως ο κ. Μητσοτάκης είναι ευφυής πολιτικός με κέφι για σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Αμφιβάλλω αν έχει ευφυία ή κέφι. Αφού νομίζει πως έχει εγκαθιδρύσει «κανονικότητα» και πως λύνει τα προβλήματα αυξανόμενης ακρίβειας με επιδόματα κάθε είδους.
Ο ίδιος, οι σύμβουλοί του και οι υπουργοί και βουλευτέ του και τα μέλη της παράταξής του διαβάζουν τον φιλικό προς αυτούς τύπο ποτέ; Διότι αυτός ο τύπος είναι γεμάτος φιλικά μα έντονα παράπονα
Παίρνω ένα παράδειγμα από 9/7/24 από τον Γ. Παπαδόπουλο, Καθημερινή: –
Το 2009 είχε κατηγορηθεί για απόπειρα απάτης, γιατί προσπάθησε να πουλήσει ακίνητα της Εθνικής Τράπεζας παριστάνοντας τη μεσίτρια. Ενα χρόνο αργότερα κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση άνω των 120.000 ευρώ ως εργαζόμενη σε ασφαλιστική εταιρεία. Το τελευταίο διάστημα, όμως, η 43χρονη Νάνσυ είχε αναπτύξει άλλη δραστηριότητα. Φέρεται να είχε αποκτήσει άκρες σχεδόν σε κάθε δημόσια υπηρεσία που ελέγχει καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας. Κάποιοι ήταν θύματα εκβιασμών. Αλλοι, εάν ήθελαν να αποφύγουν μια αυτοψία, να αρχειοθετήσουν κάποια υπόθεση ή να διατηρήσουν τα υπεράριθμα τραπεζοκαθίσματά τους, απευθύνονταν σε εκείνη, συχνά με το αζημίωτο. // Σύμφωνα με τη δικογραφία που σχημάτισαν οι Εσωτερικές Υποθέσεις της Αστυνομίας, η 43χρονη συνεργαζόταν με επίορκους υπαλλήλους στη Δημοτική Αστυνομία, σε υπηρεσίες Δόμησης, στο Υγειονομικό (…) και με υψηλόβαθμο στέλεχος της υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού που είναι αρμόδια για το κέντρο της Αθήνας και τις Κυκλάδες. Δεν κινούσε τα νήματα μόνο στο παρασκήνιο. Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις φέρεται να υποδύθηκε μέχρι και τη μηχανικό ενός καταστήματος για να ξεγελάσει ελεγκτή ο οποίος δεν ήταν στο κόλπο.
Αυτή σίγουρα είναι κανονικότητα στην Ελλάδα, μα τη θέλουμε; Για δεύτερο παράδειγμα παίρνω από 17/8/24 από τον Σ. Μουμτζή, πάλι τη φιλοκυβερνητική Καθημερινή: –
[Η] κυβέρνηση θα μπορούσε να «τρέξει» με ταχύτερους ρυθμούς τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, όμως αυτές (…) πάντα προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις.(…) [Π]αράδειγμα, το σχέδιο 500 σελίδων της ολλανδικής εταιρείας HVA για την πλήρη αναμόρφωση του Θεσσαλικού Κάμπου, (…)που απέρριψαν συλλήβδην οι λεγόμενες τοπικές κοινωνίες. Αν εξαιρέσουμε τη μεγάλη μεταρρύθμιση που επιχειρείται στον τρόπο που απονέμεται η Δικαιοσύνη, στους υπόλοιπους κυβερνητικούς τομείς παρατηρείται μια άπνοια. Εκτός αν τις τρέχουσες ρυθμίσεις τις βαφτίσουμε μεταρρυθμίσεις. Ο πρωθυπουργός έχει μια τελευταία ευκαιρία: με τη συνταγματική αναθεώρηση να αλλάξει άρδην πολιτικό σύστημα, Δικαιοσύνη και Παιδεία. Θα το τολμήσει;
Ούτε αυτή είναι επιθυμητή κανονικότητα. Παίρνω 3ο παράδειγμα, 28/12/24 το Κύριο άρθρο της Καθημερινής: –
Τα περισσότερα από τα μισά ξένα κεφάλαια που επενδύονται στην ελληνική οικονομία εξακολουθούν να κατευθύνονται στην αγορά ακινήτων. Αυτή η ανισορροπία δεν προκαλεί μόνο στρέβλωση στο κόστος της στέγης. Δείχνει ότι η χώρα είναι ακόμη αδύναμη να προσελκύσει παραγωγικές επενδύσεις, που θα δώσουν θέσεις εργασίας και θα βοηθήσουν στον αναπροσανατολισμό της οικονομίας.
Και 4ο, πάλι Κύριο άρθρο Καθημερινής, 11/3/25.
Οι κλοπές από το δίκτυο ρεύματος είναι φαινόμενο ενδημικό, το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αν δεν εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι. Μία δέσμη μέτρων έχει ανακοινωθεί. Αλλά δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί πλήρως προκειμένου να ελεγχθεί αυτή η παρασιτική δραστηριότητα, που αποβαίνει εις βάρος των συνεπών καταναλωτών. Εις βάρος εκείνων που επωμίζονται ήδη υψηλό ενεργειακό κόστος.
Και 5ο παράδειγμα, άλλο Κύριο άρθρο Καθημερινής για το ίδιο θέμα μόλις έναν μήνα αργότερα, 24/4/25: –
Η αδυναμία του κράτους να πατάξει το φαινόμενο της ρευματοκλοπής είναι ενδεικτική της γενικότερης αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να επιβάλει τον νόμο και να μας προστατεύσει από κάθε λογής απατεώνες. Το γεγονός ότι κλέβουν ρεύμα αλυσίδες καφέ ή φούρνων την ώρα που κλείνουν συνεχώς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις λόγω ακριβού ρεύματος καθιστά το ζήτημα ακόμη πιο εξοργιστικό. Ας ελπίσουμε ότι εδώ που φτάσαμε, θα βρεθεί η πολιτική βούληση για να μπει τέλος σε αυτό το φαινόμενο.
Όλοι αυτοί οι ρέμπελοι πατέρες του Έθνους δεν τα διαβάζουν αυτά, ή δεν μαθαίνουν τίποτα – κάποιες φήμες, κάποια ψιθυρίσματα; Για πόσο θα βασίζουν την κυνική, κοπρίτικη συμπεριφορά τους στο γεγονός πως η σύνολη αντιπολίτευση είναι τρισχειρότερη και τρισαθλιότερη;
Ορισμένοι θεωρούν ότι με ένα νόμο ή με μία συνταγματική διάταξη θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Το Σύνταγμα θα επιβάλει την αξιολόγηση, ο νόμος θα απαγορεύει να βάζουν βενζίνη τα πρατήρια σε όποιον δεν φοράει κράνος και όλα θα διορθωθούν… Ας σοβαρευτούμε. Η χώρα χρειάζεται πολιτικούς με πυγμή, που να αψηφούν το πολιτικό κόστος, οι οποίοι θα περάσουν το μήνυμα και στους μηχανισμούς του κράτους. Πολιτική βούληση χρειαζόμαστε, όχι άλλες θεωρίες και νομοθετικούς ή συνταγματικούς βερμπαλισμούς. (Καθημερινή, Κύριο, 9/3/25.)
