Ο έλεγχος είναι η μεγάλη του λαχτάρα και η μεγαλύτερη πλάνη.
Ναι, ο νους είναι καθρέφτης. Καθρεφτίζει το Άγνωστο πέρα από τον δικό σου μικρόκοσμο, όσο του επιτρέπει εκείνο το Άγνωστο. Καθρεφτίζει φυσικά και όσο μπορεί από τον γνωστό μας κόσμο.
Είναι το «μάνας», το πολυάσχολο, πολύγλωσσο μυαλό, που θες να ησυχάσει να αναπαυθείς κι εσύ. Μα δεν μπορεί. Φτιάχνει τον κόσμο του και διορθώνει ατέλειες ακατάπαυστα – με άλλες ατέλειες, ατελείωτα.
Νομίζει, στα ψιθυρίσματα του μάστορα των ίσκιων, του πολύμορφου Εγωισμού, πως είναι το ίδιο μάστορας και θέλει να ελέγχει εγκαθιδρύοντας την τάξη. Ο έλεγχος είναι η μεγάλη του λαχτάρα και η μεγαλύτερη του πλάνη.
Αυτό σου λέει τι επιθυμείς – όποτε του έρχεται από τον κόσμο της σιωπής μια επιθυμία, μια ιδέα. Κι αποφασίζει από συνήθεια αν θα πας δεξιά ή αριστερά στο σταυροδρόμι του παρόντος.
Αυτό εξαπολύει συναισθήματα σαν σύννεφα σε καθαρό ουρανό – φτιαγμένα από της σκέψης τους υδρατμούς, ή από αναμνήσεις θολές, ή από μακρινές εκλάμψεις μυστηρίου.
Αυτό μας δίνει τις λέξεις “μανία” και “μαίνομαι”. Μα αυτό μας δίνει και τις λέξεις “μαντεία” και “μάντης” όταν φέρεται ορθά.
Μόνο που κλέβει τη μαντική από τη μητέρα του, τη buddhi της αξιολόγησης και λογικής διάκρισης: – μεγάλη δύναμη κι αυτή του νου.
Αυτή αντανακλά το φως από το Άγνωστο και σου μιλάει τόσο χαμηλόφωνα που σπάνια την ακούς.
Μόνο όταν λουφάζει το εγώ κι εξαφανίζεται ο ίσκιος του, την ακούς.
Αντί να προσπαθείς να ελέγχεις, μείνε με τη σιωπή και τότε θα ακούσεις.
