Μίμος (Καθ. Ψυχ. 12)
Όσο κι να προσπαθείς δεν μπορείς να ξεφύγεις από την παρουσία της
Ναι είναι πανταχού παρούσα η σιγή και σε παρακολουθεί.
Δεν έχεις παρά να ησυχάσεις λίγα δευτερόλεπτα και νιώθεις την παρουσία της.
Μα δεν προλαβαίνεις πια να ησυχάσεις κι αμέσως ενεργοποιείς το τηλέφωνο. Εκτός κι αν είσαι με παρέα οπότε μιλάς και σου μιλούν.
Τη νιώθεις σαν απειλή που φέρνει αμηχανία και σύγχυση. Μα η σιγή δεν είναι κενό σύγχυσης, αμηχανίας κι ανίας. Η σιωπή δεν είναι μόνο αρνητικό – το σταμάτημα της (συν)ομιλίας.
Είναι η πηγή των πάντων. Στην αρχή των πάντων.
Ναι. Όχι μόνο της ομιλίας μα και όλων των ήχων και της σημασίας τους. Ακόμα και όταν δεν υπάρχουν ήχοι, ακούς, αν ακούς, τη σημασία της σιωπής – βαθύτερη από τα πιο σοφά λόγια.
Είναι η σημασία που μας δίνει ζωή και μας κρατάει στη ζωή – εσένα, εμένα, όλα τα πλάσματα.
Το φωνακλάδικο, πολυάσχολο μυαλό σου που θέλει όλη την ώρα να παίζει μ’ άλλους και με τηλέφωνα και λάπτοπ, κι αυτό είναι βασικά σιγή – και τα λάπτοπ και τα τηλέφωνα και τ΄ άλλα πλάσματα – αν ακροάζεσαι.
Σε ακολουθεί παντού – σαν πιστός φύλακας. Μα εσύ θες να του ξεφύγεις.
Άκουσε! Ακροάσου για 3 δευτερόλεπτα!
Ναι, δεν μπορείς να μην την ακούσεις, να μην τη νιώσεις αφού είναι μέσα και γύρω σου.
Πάντα είναι πριν από όλα. Πάντα θα είναι στο τέλος όλων. Είτε μπιγκ μπανγκ, είτε ψίθυρος ανεπαίσθητος – του φύλλου καθώς πέφτει από το κλαδί του.
Μην τη φοβάσαι! Δεν θέλει τίποτε από σένα!
Δεν θέλει τίποτε από κανένα – στην ατέρμονη μακαριότητά της. Και θα υπάρχει κι αφού το σύμπαν σβήσει με τον τελευταίο του αναστεναγμό.
