Πρόκειται για μια κούκλα φτιαγμένη από αλάτι που μια ώρα αποφασίζει να μετρήσει το βάθος του ωκεανού
Στις Ουπανισάδες και στα σχόλια του Shankara ο Εαυτός παρομοιάζεται με έναν σβώλο αλατιού που ρίχνεται σ΄ ένα δοχείο νερού. Αυτός διαλύεται και η αρμύρα του διαχέεται σε όλο το νερό. Με αυτήν την αναλογία καταδεικνύεται η ενότητα του Εαυτού και η απανταχού παρουσία του. Ισχύει για το Μπράχμαν που είναι πανταχού παρόν μα αθέατος στον κόσμο.
Σκεφθείτε πόσο αλάτι βρίσκεται διαλυμένο μέσα στον ωκεανό. Πόσο άραγε; Αμφιβάλλω αν σκέφθηκε ποτέ κάποιος/κάποια να το καταμετρήσει. Μα κι αυτό μας δίνει μια αναλογία. Διότι προσπαθούμε να ανακαλύψουμε όλες τις πτυχές και να φωτίσουμε τα μυστήρια του Σύμπαντος. Μια προσπάθεια πολύ πιο απαιτητική από το να καταμετρήσουμε το αλάτι διάχυτο στον ωκεανό.
Υπάρχει μια παραβολή στη διδασκαλία του Ramakrishna της Βεγγάλης (Ινδία). Πρόκειται για μια κούκλα φτιαγμένη από αλάτι που μια ώρα αποφασίζει να μετρήσει το βάθος του ωκεανού. Και φυσικά μόλις μπαίνει στο νερό αρχίζει να διαλύεται. Όταν φθάνει στον βυθό, δεν υπάρχει πλέον η κούκλα. Υπάρχει μόνο ο αλμυρός ωκεανός.
Η κούκλα αντιπροσωπεύει το αλαζονικό «εγώ» που νομίζει πως μπορεί να εισδύσει στα μυστήρια του κόσμου και να έχει έλεγχο πάνω στη Φύση. Νομίζει επιπλέον πως θα κατανοήσει πλήρως και θα οργανώσει τη ζωή και θα αποκτήσει σοφία και φώτιση, έτσι όπως την επιθυμεί στην ονειροπόληση και φιλοδοξία του. Ο ωκεανός αντιπροσωπεύει, φυσικά, τον Εαυτό ή το Απόλυτο, Άτμαν και Μπράχμαν, ή τον Θεό, ανάλογα με την προτίμησή σας.
Από μια άλλη άποψη, το εγώ είναι σαν ένα κύμα που προσπαθεί να κατανοήσει τον ωκεανό ή ένα νέφος που προσπαθεί να κατανοήσει την ατμόσφαιρα. Το κύμα διαλύεται στον ωκεανό και το σύννεφο στην ατμόσφαιρα.
Δεν είναι κακό το εγώ. Δεν είναι κακό να προσπαθεί να κατανοήσει. Είναι αναγκαίο για τη ζωή στον γνωστό μας κόσμο. Μα δεν είναι προικισμένο με δυνάμεις ώστε να κατανοήσει την Πρωτουσία, Πρωταρχή και Πρωταιτία των πάντων που βρίσκεται πριν τις εκδηλώσεις, πριν τις ονομασίες, τις μορφές και τις κινήσεις τους. Δεν μπορεί να κατανοήσει, να εμπειραθεί τον Εαυτό του που είναι πολύ μεγαλύτερος, λεπτότερος, ανώτερος.
Το εγώ είναι άποψη του νου: παίρνει πληροφορίες, κατηγοριοποιεί, συγκρίνει, υπολογίζει, διεκδικεί ως περιουσία του και παρόμοια. Μα πώς θα εισχωρήσει μέσα στην Πρωταρχή όπου οι αόρατες κβαντικές δυνάμεις (τα κβαντικά στοιχεία) παίζουν σε ένα κενό; Πώς θα μετρήσει το απέραντο που δεν έχει όριο στον χώρο ή στον χρόνο; Συλλογιστείτε τα ενδιαφέροντα και τις ενασχολήσεις του εγώ. Ακόμα και στην πνευματική ανάπτυξη. «Προόδευσα; Πώς θα γίνω δίχως εγωισμό; Πώς θα ελέγχω την οργή;» Αυτές είναι σκέψεις του στεριανού που είναι ακόμα στήλη άλατος μακριά από τον ωκεανό.
Η προσέγγιση στον Εαυτό γίνεται όχι με προσθήκες μα με αφαίρεση. Τελικά η κούκλα συγχωνεύθηκε στον ωκεανό…
