Ζούμε σε μια φυλακή του παράδοξου και δεν το αντιλαμβανόμαστε. Σε αυτόν τον πλανήτη πλούτου που γελοιοποιούμε καθημερινά. Εδώ και χιλιετίες.
Εκατομμύρια λιμοκτονούν σ’ έναν λαχανόκηπο περίσσειας. Υπάρχει υπερπαραγωγή καρπών που όμως θάβονται πίσω στο χώμα για να διατηρούντα ψηλά οι τιμές, αντί να δίνονται οι καρποί στους πεινασμένους λαούς.
Άνθρωποι πεθαίνουν από δίψα ή αρρωσταίνουν από μολυσμένα νερά σ’ έναν πλανήτη που είναι νερό κατά 75%. Άφθονο νερό πέφτει από τον ουρανό, συχνά πλημμυρίζοντας κοιλάδες και κάμπους κι εμείς αγοράζουμε νερό σε πλαστικά μπουκάλια ενώ άλλοι το στερούνται όλως διόλου.
Εύφορα εδάφη έχουν μετατραπεί σε ερήμους. Μα εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλες τις ηπείρους, τεράστιες εκτάσεις. Όμως πολλοί πρέπει να δουλέψουν όλη τους τη ζωή για να αποκτήσουν μισό στρέμμα. Κι άλλη μια ζωή για να μπορέσουν να έχουν μια κατοικία φτιαγμένη από υλικά που το Σύμπαν παρέχει δωρεάν – χώμα, πέτρα, άμμο, ασβέστη, μέταλλα και ξυλεία από δέντρα που μεγαλώνουν μόνα τους σε βουνοπλαγιές.
Ναι, βέβαια, όλα έχουν κάποιο κόστος.
Και αυτό είναι ένα από τα πολλά κάγκελα της φυλακής μας. Όλα τα κάγκελα είναι παρόμοιες νοητικές διατυπώσεις. Πιστεύουμε πως όλες οι κοινωνικές διευθετήσεις μας αντανακλούν τη Φύση και υπήρχαν από καταβολής κόσμου και ανθρώπου. Οι περισσότεροι φτωχοί αποδέχονται την κατάσταση μοιρολατρικά, ενώ οι πλούσιοι την αποδίδουν στη Φύση και τη δική τους καπατσοσύνη – κι ας είναι πολλές φορές εγκληματική.
Έτσι αναπτύξαμε την τέχνη να μετατρέπουμε την αφθονία σε έλλειψη. Δεν καταλαβαίνουμε πια πως αυτά τα βαθιά ριζωμένα διανοήματα εμείς τα επινοήσαμε στην πάροδο των αιώνων, χτίζοντας έτσι πέτρα-πέτρα και κάγκελο-κάγκελο τη φυλακή μας.
Και η κλειδαριά δεν είναι ατσάλινη αλλά η βεβαιότητά μας πως τέτοια είναι η φύση των πραγμάτων.
Η γη υπήρχε εκατομμύρια έτη πριν τον άνθρωπο, και το νερό, οι πεδιάδες, τα ποτάμια, τα δέντρα. Όπως το φως και ο αέρας. Όλα δοσμένα δωρεάν από το Σύμπαν. Τους νόμους ιδιοκτησίας τους έφτιαξαν οι επιτήδειοι στους αιώνες με βία, καταπίεση, κλοπή.
Οι φυσικοί κανόνες κατοχής και συνεργασίας λησμονήθηκαν από τους πολλούς.
Έτσι μόνοι μας φυλακιστήκαμε στην πελώρια κλούβα του παράδοξου με τον σκληρό διχασμό σε πλούσιους και στερημένους…
