Αφορμή για το κείμενο είναι άρθρο της Βίβιαν Στεργίου «Γιατί οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν τη νεολαία σαν χαζοβιόλα;», Καθημερινή 21/5/26. Συχνά τα άρθρα της είναι πολύ συμπαθητικά έστω και αν δεν συμφωνώ με όλο το περιεχόμενο υφής και ιδεών! Έγραψε, λοιπόν:
Με σαγηνεύουν οι σκηνοθετημένες εμφανίσεις πολιτικών ανάμεσα σε νεολαίους που τους στηρίζουν. Έχουν κάτι από κακή ερασιτεχνική παράσταση. Ερωτικές σχεδόν σχέσεις, όλο θαυμασμό, αναπτύσσονται μεταξύ νεολαίας-αρχηγού. Παράταιρες ματιές στην κάμερα. Πολλά αστεία-άλλωστε η νεολαία είναι μονίμως χαρούμενη, όλοι το ξέρουν αυτό. (….) Αρχικά, η νεολαία βαίνει μειούμενη. Η χώρα ξαποστέλνει εργατικό δυναμικό στο εξωτερικό. Εκεί οι Έλληνες διαπρέπουν πίσω από τον πάγκο του μπαρ, ως γιατροί στα νοσοκομεία, ως νοσοκόμοι κλπ. Στη χώρα μένουν οι άνθρωποι που χρειάζονται φρέσκιες ιδέες και φροντίδα, αλλά δεν τη βρίσκουν.
Ο άλλος λόγος είναι οι υλικές συνθήκες της ζωής της νεολαίας που της δημιουργούν μία δυσπιστία, εάν όχι σκέτη παραίτηση και κυνισμό. Από τα σχολικά κτίρια που είναι λες και βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη, μέχρι τις ανύπαρκτες ευκαιρίες για απασχόληση και αποταμίευση, η νεολαία είναι ριγμένη και δεν είναι τόσο ηλίθια που να μην το καταλαβαίνει. (….) Οι χίπστερ-νέοι διορισμένοι λόγω κομματικής φιλίας δεν λένε πως τη θέση τους την έλαβαν λόγω «ρουσφετιού». Αυτή είναι μία λαϊκή λέξη, παππουδίστικη, που μυρίζει φασολάδα, «Ελλαδίτσα» και τέτοια μίζερα. Η τρέχουσα νεολαία έχει δικτύωση και επαφές, πτυχία στο εξωτερικό και θέση στο Δημόσιο χωρίς διαγωνισμό. (….) Υπάρχει κάτι απροκάλυπτα πατερναλιστικό στον τρόπο που, αριστερά και δεξιά, γαλουχούν τη νεολαία να συμπεριφέρεται προβλέψιμα. Τα νέα παιδιά πρέπει να είναι ελέγξιμα, ελάχιστα απαιτητικά και ιδανικά «μπετοναρισμένα». (….)
Η κατάσταση θα βελτιωνόταν εάν τα κόμματα σταματούσαν να χρησιμοποιούν τους νέους ανθρώπους που έχουν γύρω τους σαν ντεκόρ γύρω από μπαγιατισμένους πολιτικούς ή από ψόφιες πολιτικές ιδέες. Σαν το μαρούλι μέσα στο λιγδερό πιτόγυρο: μία καθόλου πειστική υπόσχεση πως κάτι αληθινά φρέσκο συμβαίνει εδώ.
Είναι μια άποψη με πολλά σωστά σημεία. Μα δεν είναι ορθή στο σύνολό της. Όπως έγραψε ένας σχολιαστής – Spyridon T: Μήπως γιατί είναι (στον τίτλο του άρθρου σας αναφέρεται το σχόλιο μου);
Είναι νομίζω φανερό (σε αρκετά σημεία στο άρθρο: συγχρωτισμός, ιδέες ψόφιες κλπ.) πως σε όλο το τόξο οι πολιτικάντηδες είναι ηλίθιοι – σε σύγκριση με αλλοτινούς πολιτικούς άνδρες που νοιάζονταν για την Πολιτεία και τον λαό της. Τα ίδια υπαινίσσεται το Κύριο άρθρο «Απλώς ανικανότητα» του ίδιου φύλλου, 21/5/26:
Ολόκληρη η περιοχή της νότιας Αττικής αναστατώθηκε την Τρίτη επί ώρες από ένα φαινόμενο το οποίο θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία των πολιτών. Μόνο ένα τριτοκοσμικό κράτος θα είχε αρκεστεί στη σιωπή. Μόνο σε μια υπανάπτυκτη χώρα οι Αρχές θα δήλωναν απλώς ανικανότητα να εντοπίσουν την πηγή της οσμής.
Και μακάρι αυτό να είναι το χειρότερο. Συλλογιστείτε απλά. Οι πολιτικοί σήμερα δεν ήταν οι νεολαίοι στη δεκαετία του 1980, 1970 (ή και 1960); Τι επέφεραν όλες εκείνες οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις, τα ρηξικέλευθα events σαν το Woodstock, οι χίππιδες, οι Μπήτλς, οι συνάξεις και πορείες, οι επαναστατικές ιδέες, τα δικαιώματα κλπ.;
Έχουν χαθεί οι προαιώνιες αξίες αρετής, δικαιοσύνης, εντιμότητας, φιλαλήθειας, κι έχουν αυξηθεί η αγένεια και βία, η ακατανοησία, σύγχυση, το χάος και το άγχος και ο εγωισμός!
Η νεολαία στην πλειονότητά της εξακολουθεί να είναι χαζοβιόλα….
