Κρακ το τηλέφωνο
Σας παρακαλώ, διαβάστε προσεκτικά το κείμενο σε πλάγια που ακολουθεί. Επισημαίνει μια από τις εθνικές, θρυλικές πλέον, παθογένειες που ο κ. Μητσοτάκης αναφέρει κάθε τόσο – μα, δυστυχώς, δείχνει απερίγραπτη απροθυμία να θεραπεύσει με ένα-δυο ρηξικέλευθα μέτρα.
Το θρυλικό περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Μάνο Χατζιδάκι αναφέρει και στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του ο Διονύσης Σαββόπουλος: 1979, ο Χατζιδάκις ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος παίζει καθημερινά το 15λεπτο λογοκριμένο «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο». Παίρνουν φωτιά τα τηλέφωνα απ’ το υπουργείο. Αμετακίνητος ο Χατζιδάκις. Ωσπου του τηλεφωνεί ο ίδιος ο υπουργός (Αθανάσιος Τσαλδάρης). Ο συνθέτης τον άκουγε «βλοσυρός, κατηφής και αμίλητος». Κάποια στιγμή τον ρώτησε αν τελείωσε. Κι όταν εκείνος του απάντησε καταφατικά, ο Χατζιδάκις του είπε: «Υπουργέ, είσαι βλαξ!». Και κρακ το τηλέφωνο
«Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τον αριθμό των εμπλεκόμενων βουλευτών της Ν.Δ. να αυξάνεται, η διαδικασία των «αλληλοεξυπηρετήσεων», μέσω των πολιτικών γραφείων, είχε κομβικό ρόλο. Δεκάδες τηλεφωνήματα από και προς, με διαλόγους διαχρονικά επαναλαμβανόμενους, για τη «διευθέτηση» αιτημάτων.
Η αναφορά στον Μάνο Χατζιδάκι δεν γίνεται για να προκαλέσει σχόλια, χιλιοειπωμένα και εμπεδωμένα, για το ανάστημα και τη γενναιότητα ενός μοναδικού δημιουργού. Αλλά γι’ αυτήν τη μικρή φράση-κλειδί: «και κρακ το τηλέφωνο». Οταν ο υφιστάμενος μένει απροστάτευτος και μόνος, αλλά ήσυχος με τη συνείδησή του ότι έπραξε το σωστό, ποιος μηχανισμός τάσσεται με το μέρος του; Γιατί το σύστημα της ανομίας, των «δικών μας», των «χρήσιμων» και των «κολλητών» είναι τόσο οχυρωμένο, ενώ μένουν εκτεθειμένοι (συνήθως) όσοι αρνούνται να υπακούσουν σε προφανείς λαθροχειρίες; Και από πού αντλεί το σύστημα αυτό τη βεβαιότητα ότι η αυθαιρεσία και η αλλοίωση της πραγματικότητας θα παραμείνουν αθέατες και ατιμώρητες;
Οσοι ανασχηματισμοί κι αν γίνονται, όσες ασυλίες κι αν αρθούν, οι πελατειακές σχέσεις (βουλευτή – ψηφοφόρου) θα συνεχίσουν να συστέλλονται και να διαστέλλονται ανάλογα με τους καιρούς. Κάποια «κρακ στο τηλέφωνο» δηλώνουν τα όρια και την αντοχή. Οχι μόνο των πολιτικών, όσο των θεσμών.»
Αν ο Χατζιδάκις, δίχως δύναμη υπουργού, είχε «το ανάστημα και τη γενναιότητα» να αντισταθεί σε αυτές τις πονηρές παρεμβάσεις στην ομαλή λειτουργία του τομέα του, γιατί άραγε δεν την έχει κοτζάμ πρωθυπουργός που δεν θα έπρεπε να φοβάται άλλον αφού δεν υπάρχει άλλος, ανώτερος σε δύναμη; (Το απόσπασμα είναι από άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη, «Και κρακ το τηλέφωνο», Καθημερινή, 4/4/26. Δική μου έμφαση.)
Δυστυχώς η Σιδερένια Εποχή μας (του Ησιόδου, όπου θα τιμούν τον άνθρωπο / που κάνει εγκλήματα και αυθαιρεσίες· το δίκιο / θα είναι στη δύναμη, και σεβασμός δεν θα υπάρχει)· φαίνεται όλο και πιο φανερά να μην μπορεί να παράγει έντιμους, ισχυρούς ηγέτες που προωθούν και προστατεύουν ακλόνητα το ορθό, καλό και δίκαιο. Όλοι αυτοί κοιτάζουν κυρίως πώς θα προάγουν ποικιλότροπα το εγώ και τα συμφέροντά τους, προσωπικά και κομματικά. Επομένως, ας μην αναμένουμε λογικά κι ευνόητα μέτρα προς την εύρυθμη λειτουργία της κυβέρνησης.
