Κοιτάνε τον εαυτό τους και τα κόμματά τους, όχι την χώρα και τον κόσμο της.
Είναι παράξενο πώς ο λαός υπνωτίζεται και πιστεύει τις σαχλαμάρες που του πετούν οι στενόμυαλοι εγωπαθείς κυβερνήτες και διάφοροι δήθεν “του πνεύματος” άνθρωποι κουλτουριάρηδες, ψευτο-διανοούμενοι. Προστατεύουμε τους θύτες να μην δημοσιεύονται ονόματα και φωτογραφίες τους και περιφρονούμε τα θύματα με δήθεν συμπόνια – λόγω “προσωπικών δεδομένων” που έχουν γίνει ιερές αγελάδες πια!
Σας παρακαλώ να διαβάσετε προσεκτικά το ακόλουθο απόσπασμα του Σάκη Μουμτζή που κριτικάρει τις εκ των υστέρων εξομολογήσεις, εξηγήσεις και αυτοδικαιώσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου και του Αλέξη Τσίπρα (βιβλίο Ιθάκη και ομιλία στο Παλλάς, αρχές Δεκεμβρίου 2025) σε άρθρο στην Καθημερινή 03/12/2025. Κυρίως τη 2η παράγραφο.
Ευκλείδης Τσακαλώτος ουσιαστικά κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα πως έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Μάλιστα, απολογητικά δήλωσε ότι “δεν θα έπρεπε να συμβάλουμε στην πτώση της”. Αυτές οι εκ των υστέρων εξομολογήσεις, που επέχουν και θέση αυτοκριτικής, ουδεμία αξία έχουν. Ούτε καν ιστορική, πολύ δε περισσότερο πολιτική. Συνήθως είναι ενταγμένες σε αντιπαραθέσεις, προσωπικές και πολιτικές, από τις οποίες πάσχει κυρίως η Αριστερά. Σε αυτόν τον πόλεμο ένα σύνηθες όπλο είναι η εκ των υστέρων ανάγνωση και ανάλυση των γεγονότων. Ομως, αξία έχει τι υποστήριζαν οι πρωταγωνιστές τότε, σε χρόνο ενεστώτα, όταν “έπεφταν κορμιά” στον στίβο της πολιτικής αντιπαράθεσης και “η μπάλα ζύγισε πολλά κιλά” στα χέρια του ηγέτη, ο οποίος και αποφάσιζε.
Τότε λοιπόν, το 2014 δεν ακούστηκε άλλη φωνή στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ήταν ακόμα ένα σύνολο συνιστωσών. Απασες οι συνιστώσες συμφώνησαν στο σάλτο για την εξουσία και από την πλευρά τους άριστα έπραξαν. Οπως λένε, η εξουσία δεν είναι ένα τρένο που περνάει ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να έχεις την ευχέρεια εσύ να επιλέξεις τον χρόνο της επιβίβασής σου. Εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά σου και αν βρίσκεσαι σε ετοιμότητα, σαλτάρεις. Αν όχι, έχεις χάσει την ευκαιρία. Ακριβώς την ίδια κατηγορία αντιμετώπισε και ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν αρνήθηκε στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή την από κοινού ανανέωση της προεδρικής θητείας του αείμνηστου Κάρολου Παπούλια. Επρεπε, συναινώντας στην επανεκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, να αφήσει τον Κώστα Καραμανλή να επωμιστεί το βάρος της οικονομικής κρίσης. Με την άρνησή του τού έδωσε ένα ισχυρό πάτημα για να αποδράσει από την εξουσία και τις ευθύνες.
Τι λέτε για τη συμπεριφορά των Συριζαίων και του Γ. Παπανδρέου (και λοιπών Πασόκων); Υπηρετούν το Έθνος πρώτα ή τον πολύπαθο μα ηλίθιο λαό, ή μόνο τη φιλοδοξία τους για την κατάληψη της εξουσίας, τη ματαιοδοξία τους και την εγωιστική επιθυμία τους να νέμονται τα κρατικά κονδύλια;…
Ένας σχολιαστής του άρθρου μετέφερε τα λόγια ενός Βούλγαρου φίλου στον οποίο διηγήθηκε τα συμβάντα. Εκείνος είπε ωμά: “Κοιτάνε τον εαυτό τους και τα κόμματά τους, όχι την χώρα και τον κόσμο της. Ότι έγινε κι εδώ”
Κοιτάξτε και την περιγραφή του δημοσιογράφου. Οι δήθεν “ηγέτες” είναι, στην πραγματικότητα εγκληματίες σαν τους απατεώνες και κλέφτες στην φυλακή. Αυτοί οι κουστουμάτοι δήθεν υπηρέτες – όλη η φάρα των πολικάντηδων – είναι από τις πιο αισχρές ομάδες πολιτών!
Δυστυχώς οι δημοσιογράφοι προτιμούν να είναι ευγενικοί!
