Συνεχίζει ο Θ. Γεωργακόπουλος (Καθημερινή, 8/5/26) κι εγώ από το ΠΟ351: Παγκόσμια Κυβέρνηση.
Πως να έχουμε μια Κυβέρνηση για όλο τον Πλανήτη;
Μήπως ο ΟΗΕ, αν λειτουργούσε καλύτερα, θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο; Οχι. Οπως τονίζουν, ο ΟΗΕ δεν είναι λύση σε αυτό το πρόβλημα, επειδή δεν είναι ένα σώμα που εκπροσωπεί όλους τους ανθρώπους του κόσμου και τα συμφέροντά μας ως είδους, αλλά τα κράτη του κόσμου. Τα μέλη του ΟΗΕ είναι τα κυρίαρχα κράτη και το αντικείμενο της δουλειάς του είναι η διαχείριση των συμφερόντων των κρατών, όχι η υπεράσπιση των συμφερόντων του είδους μας γενικώς –που είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Μολαταύτα, παραδέχονται ότι κάποιοι από τους θεσμούς που έχουν αναπτυχθεί εντός του ΟΗΕ έχουν ακριβώς τη φιλοσοφία της από κοινού αντιμετώπισης προβλημάτων. Η «International Telecommunication Union» (ITU) για παράδειγμα, έχει ως αρμοδιότητα τη διαχείριση του ραδιοφάσματος και της τροχιάς των δορυφόρων σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε πολλά άλλα παγκόσμιου αντικτύπου θέματα, όμως, δεν υπάρχουν αντίστοιχοι ισχυροί υπερεθνικοί θεσμοί και φορείς. (…)
«Οι πλανητικοί θεσμοί που προτείνουμε δεν είναι “παγκόσμια κυβέρνηση”», εξηγούν. [οι Τζόναθαν Μπλέικ και ο Νιλς Γκίλμαν από το Ινστιτούτο Berggruen στο βιβλίο με τίτλο «Children of a Modest Star»]. Και καλά κάνουν, γιατί και μόνο η ιδέα της εκχώρησης αρμοδιοτήτων, πολιτικής ισχύος και «εθνικής κυριαρχίας» σε κάποια νέα, ευρύτερη, παγκόσμια, ανεξάρτητη δομή φαντάζει δυστοπική ακόμα και για τους μη «ψεκασμένους». Οπως έγραφε ο Καντ από το 1795 κιόλας, «μια παγκόσμια κυβέρνηση θα ήταν είτε ένας παγκόσμιος δεσπότης είτε θα ηγείτο επί μιας ευάλωτης αυτοκρατορίας που θα μαστίζεται από εμφύλιες συρράξεις καθώς οι επαρχίες και οι λαοί θα προσπαθούν να κερδίσουν πολιτικές ελευθερίες και αυτονομία». (….)
Δεν εισηγούνται [οι δυο επιστήμονες συγγραφείς] την προσθήκη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης (πάνω από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις των κρατών), αλλά τη δημιουργία ειδικού σκοπού θεσμών για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων. Για παράδειγμα, προτείνουν τη δημιουργία ενός «Planetary Atmospheric Steward» (PAS), που θα εκτελεί όλο το ερευνητικό έργο του σημερινού IPCC του ΟΗΕ, αλλά ταυτόχρονα θα θέτει δεσμευτικούς στόχους για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πώς ακριβώς θα επιτυγχάνονται οι στόχοι αυτοί θα είναι αρμοδιότητα των υπόλοιπων, χαμηλότερων επιπέδων διακυβέρνησης –αλλά πρέπει να υπάρχει κάποιος να τους θέτει, λαμβάνοντας υπόψη τα επιστημονικά δεδομένα, για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας. (…)
Πώς θα διοικείται αυτός ο φορέας; Από πού θα αντλεί τη νομιμοποίησή του, και πώς θα επιβάλλει κυρώσεις στους θεσμούς (τα κράτη, τις περιφέρειες) που αρνούνται ή αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν τους στόχους; (…)
«Μόνο μια κρίση μπορεί να προκαλέσει αληθινή αλλαγή», έλεγε ο Μίλτον Φρίντμαν. Αλλά όταν έρχονται οι κρίσεις, δεν γεννούν τις αλλαγές από το μηδέν. Αυτό είναι το επιχείρημά των συγγραφέων. Η ιδέα για κάτι σαν τον ΟΗΕ υπήρχε από τα τέλη του 18ου αιώνα. Επρεπε να μεσολαβήσουν κοσμοϊστορικές τραγωδίες για να μετατραπεί από ιδέα σε λύση, αλλά όταν έγιναν οι τραγωδίες, η ιδέα υπήρχε.(…)
Οι συγγραφείς αναφέρουν ένα πρόσφατο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας του Κιθ Στάνλεϊ Ρόμπινσον, το «Ministry for the Future», για το οποίο σας έχω ξαναγράψει. Στον κόσμο του βιβλίου, η ανθρωπότητα «ξυπνάει» (δική μου η έμφαση) και αποφασίζει να πάρει επιτέλους μέτρα κατά της κλιματικής αλλαγής ύστερα από έναν φρικτό φονικό καύσωνα στην Ινδία, που προκαλεί εκατομμύρια θανάτους. Τα μέτρα που εφαρμόζουν είναι, βασικά, η ίδρυση ενός υπερεθνικού οργανισμού με αρμοδιότητες και «δόντια», που μπορεί να επιβάλλει λύσεις χωρίς τους περιορισμούς των κατά τόπους μικροπολιτικών συμφερόντων ή δικτατόρων. Σαν τον PAS που περιγράφουν οι Μπλέικ και Γκίλμαν στο «Children of a Modest Star».
Πολύ ορθά. Μα σε τι συνίσταται αυτό το «ξύπνημα» της ανθρωπότητας ;
Τι αγνοούν με φοβερή αφέλεια οι αρθρογράφοι, επιστήμονες, πολιτικοί, φιλόσοφοι και διάφοροι συγγραφείς; Γιατί τόσες χιλιετίες δεν έχουν κατορθώσει να μονιάσουν οι άνθρωποι και παρά τις ιδέες περί Παγκόσμιας Κυβέρνησης δεν έχει πετύχει καμιά ούτε καν ένας κοινοφελής οργανισμός όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας;
Κράτη και οργανισμοί διοικούνται από ανθρώπους όπως εσείς κι εγώ, κάποτε καλύτερους κάποτε πολύ χειρότερους. Τι μας χαρακτηρίζει όλους;
Στις συνηθισμένες συνθήκες που ζούμε σήμερα, όπως εδώ και χιλιετίες από την απαρχή της γνωστής μας Ιστορίας, γύρω στο 3000 ΠΚΧ, αυτό που χαρακτηρίζει τη μεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας είναι ο εγωισμός, το δικό μου συμφέρον. Εξαιρετικά λιγοστοί είναι οι Βούδες και οι Χριστοί και οι Άγιοι, οι Μύστες και οι αληθινά σοφοί που παραμερίζουν τον εγωισμό για την ευημερία όλου του κόσμου.
Μόνο αν η πλειοψηφία των κοινών ανθρώπων μάθουν και κατορθώσουν να παραγνωρίσουν οριστικά τον διαβρωτικό και ύπουλο εγωισμό θα έχουν Παγκόσμια δική τους κυβέρνηση – εντελώς φυσικά και αβίαστα! Αλλιώς θα μένουμε υπήκοοι φυσικών νόμων που δεν κατανοούμε με τα αδικήματα κι εγκλήματα που αναθεματίζουμε και τους περίπλοκους ή κολοβούς νόμους που εφαρμόζουμε, μα πάντοτε αναποτελεσματικά!
