Ακόμα και στην καρδιά του χειμώνα, παρά το κρύο και το χιόνι, παρά τη βαριά συννεφιά, ο ήλιος ανατέλλει και, όσο να’ ναι, κάπως ζεσταίνει και φωτίζει με το χλωμό φως του.
Αν εξαιρέσεις τα πεύκα, τις νεραντζιές και τις ελιές, τα δέντρα στέκονται γυμνά με λίγα μόνο φύλλα, κόκκινα και κίτρινα, στον κρύο αέρα που μοιάζει σχεδόν εύθραυστος.
Σήμερα όμως η συννεφιά έχει διαλυθεί και η λιακάδα λαμπερή αντανακλάται από τους δρόμους, τα κτήρια και τα γυμνά κλωνάρια – όλα βρεγμένα απ’ την νυχτερινή νεροποντή.
Σαν να ήθελε κάτι να πει, αυτή ή άπλετη φεγγοβολία.
Το όμορφο ηλιόφως έπεφτε παντού δίχως ιδιαίτερη εύνοια. Φώτιζε κι έτρεφε κτήρια, δέντρα, γατιά, σκυλιά κι ανθρώπους. Μόνο που σ’ ορισμένα μέρη έλαμπε πιο έντονα. Μα όλα το απορροφούσαν. Και οι άνθρωποι.
Όμως υπάρχει και το άλλο φως – το φως του νου, φως κατανόησης κι αγάπης. Κάποτε αστράφτει λαμπερό και συγκλονίζει το είναι μας αλλά συνήθως τρεμοσβήνει καλυμμένο από τις μηχανικές συνήθειες του μυαλού.
Όλοι ζούμε και τρεφόμαστε στην ίδια ακτινοβολία του ήλιου και όλοι ζούμε και δρούμε χάρη στο φως της κατανόησης. Μα άλλοι θάλλουν κι ευημερούν κι άλλοι, πιο πολλοί, φυτοζωούν και φθίνουν σε σύγχυση, πόνο, ακατανοησία κι άγχος.
Το φως είναι μαζί μας όλη την ώρα μα αυτοί που δυστυχούν αρνούνται με τυφλό εγωισμό να το αποδεχτούν. Προτιμούν πολύ συχνότερα από άλλους να κυνηγήσουν χίμαιρες–επιθυμίες, όνειρα και σχέδια ματαιόδοξα.
Πόση ενέργεια ξοδεύεται ανόητα σε ματαιοδοξίες!
Αντί να εμμένουμε σε ό,τι είναι όντως χρήσιμο κι αναγκαίο.
Πρέπει οπωσδήποτε να υπολογίσουμε, να σχεδιάσουμε για τις απώτερες ανάγκες. Το απαιτεί αυτό η ζωή με τα σκαμπανεβάσματά της. Μα πρέπει επίσης, να έχουμε ησυχία στον νου, να αποφασίσει ήρεμα τι είναι ορθό και απαραίτητο, παραμερίζοντας τα μάταια και τα παράλογα του εγωισμού.
Πάντα φέγγει το φως μας, κι αν το αφήσουμε φωτίζει την ορθή κατεύθυνση.
