O τίτλος του γλυπτού είναι η ‘‘Έκσταση της [μοναχής] Αγίας Τερέζας’’ (ή Θηρεσίας) της Αβίλα (1515-1582), η οποία, λέγεται, ανυψωνόταν καθώς περπατούσε και ζητούσε από άλλες μοναχές να την κρατάνε στο έδαφος!
Ο Μπερνίνι τελείωσε αυτό το εξαιρετικό έργο σε στιλ μπαρόκ το 1652. Είναι σε κανονικές ανθρώπινες διαστάσεις φτιαγμένο σε πάλλευκο μάρμαρο, εκφράζοντας πολλή κίνηση στην αναμφισβήτητη βαθιά ηρεμία του. Φυλάσσεται σε μια ταπεινή εκκλησία, Santa Maria della Vittoria, στη Ρώμη.
Εδώ είναι η Πιετά του Μιχαηλάγγελου που βρίσκεται στον μεγαλόπρεπο ναό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Κάποιες ομοιότητες είναι ολοφάνερες, μα και σημαντικές διαφορές. Η Πιετά (= ευσέβεια, αφοσίωση) εκφράζει με μεγάλη ευαισθησία τη θλίψη της Μητέρας Παναγίας για το νεκρό σώμα του γιου της Σωτήρα Ιησού. Η έκσταση στο πρόσωπο της Αγίας Τερέζας εκφράζει, όπως ισχυρίζονται πολλοί ιστορικοί/κριτικοί της Γλυπτικής, όχι μόνο τη δραματική στιγμή που η Αγία περιγράφει στην Αυτοβιογραφία της όταν είδε κι ένιωσε έναν άγγελο να τρυπά με χρυσό ακόντιο την καρδιά της, μα και μια υπόνοια σεξουαλικότητας. Και αυτό πιθανό!
Ένα άλλο γλυπτό του Μπερνίνι σε όμοιο στιλ είναι το κηδευτικό – ‘‘Η Ευλογημένη Λουδοβίκα Αλμπερτόνι’’ (Beata Ludovica Albertoni) στην εκκλησία Σαν Φρανσίσκο α Ρίπα στη Ρώμη. (1674)
