Πολλοί καθρέφτες – σε κάθε τοίχο, σε κάθε πρόσωπο, στη ζωή. Να βλέπεις πίσω και στα πλάγια με προσοχή και οδηγό πάντα τη συνειδησία.
Αφού ξεχνάς ποιος είσαι. Μα κι αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη είναι μια φευγαλέα φαντασία.
Αφού νομίζει ακράδαντα ο νους, ο μάστορας των ίσκιων στην ψυχή, πως στον λαβύρινθο του κόσμου είσαι ύπαρξη χωριστή.
Αχ αυτός ο νους, ο πολυάσχολος που θέλει ακόμα τον εαυτό του να δαμάσει.
Ακούει τα πουλιά να τραγουδούν μια πλάση μ΄ αιώνια νεότητα – κι αυτά με τη δική τους πλάνη λυρισμού.
Δεν είν’ αυτός ο δαμαστής του σκοταδιού. Μα λέει πελώρια παραμύθια. Αφηγητής αστείρευτος, πείθει, μετά, τον εαυτό του πως όλα είν’ αλήθεια.
Τόσοι δρόμοι και στροφές, τόσοι ελιγμοί. Πουθενά μια ευθεία καθαρή.
Πλέξεις απανωτές οι σκέψεις κρεμάνε το πέπλο της συνήθειας συνεχώς – που η θύμηση έρχεται να παραμερίσει με λίγο φως. Ακούραστα κι αυτή προβάλλει απ’ το σκοτάδι, πέρα από τον νου, σύντομη λάμψη, ένα χάδι .
Σήμερα σου φαίνεται παραμιλώ θαμπωμένος απ’ τις αντανακλάσεις των καθρεφτών κι εγώ χαμένος.
Όταν αφυπνιστεί ο νους και γίνει ένα με τη σιωπή, όταν ο αφηγητής αφανιστεί, όταν χάσεις κάθε μάσκα ή φερετζέ, μένει τότε η ξεχασμένη παρουσία.
Η επίγνωση δεν έλειψε ποτέ! Να η μοναδική ευθεία!
