Καθώς τα συμμαχικά στρατεύματα πλησίαζαν το Παρίσι κοντά στο τέλος του 2ου ΠΠ, ο Χίτλερ σε μια ακόμα ανεξέλεγκτη έκρηξη οργής άρχισε να βρίζει τους ανίκανους στρατηγούς του. Όταν ρωτήθηκε τι έπρεπε να κάνουν οι δυνάμεις κατοχής στη Γαλλία έδωσε εντολή να καταστραφεί ολοσχερώς η πρωτεύουσα, το Παρίσι, με τις εκκλησίες και τα μουσεία του και το διάσημο μνημείο του, τον Πύργο του Άιφελ! Οι σύμμαχοι θα ελευθέρωναν σωρούς ερειπίων.
Στρατιωτικός κυβερνήτης του Παρισιού τότε ήταν ο Dietrich von Choltich και αυτός έπρεπε να εκτελέσει αυτήν τη διαταγή! Μα ο Choltich αγαπούσε το Παρίσι! Εκτός αυτού ήξερε πως ο πόλεμος είχε χαθεί για τη Γερμανία του Χίτλερ και πως μια καταστροφή τέτοιας κλίμακας με την πιθανότητα πολλών θυμάτων αμάχων θα θεωρούνταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Για ποιον λόγο, λοιπόν, θα υπάκουε σε μια εντελώς παράλογη, βάρβαρη εντολή; Ήρθε σε συνεννόηση με τον Άιζενχαουερ, τότε, μέσω μυστικών καναλιών και της Αντίστασης και συμφώνησε να μην προχωρήσει στην καταστροφή. Ο Άιζενχαουερ του έδωσε 2 ημέρες για να αδειάσει η πόλη από τα γερμανικά στρατεύματα και αυτά να υποχωρήσουν στα βόρεια προς τη Γερμανία. Η Αντίσταση επίσης συμφώνησε να τους αφήσει να υποχωρήσουν δίχως εχθροπραξίες – περίπου όπως είχε συμβεί πολύ νωρίτερα στην Ελλάδα στη Θεσσαλονίκη το 1944.
Ο Von Choltich όντως αποσύρθηκε ειρηνικά παραδίδοντας άθικτο το Παρίσι στην Αντίσταση. Το όλο εγχείρημα έλαβε χώρα 19 – 25 Αυγούστου 1944.
Πολλοί Γάλλοι και Δυτικοί θύμωσαν διότι οι Γερμανοί γλίτωσαν σχετικά φτηνά. Μα τελικά η σωτηρία του Παρισιού αποδείχτηκε ορθή επιλογή.
