Ο Έντινγκτον (1882-1944) ήταν ένας εξαιρετικός Βρετανός αστρονόμος, φυσικός, μαθηματικός – ένας επιστήμονας παγκοσμίου φήμης που πρώτος, λέγεται, κατανόησε τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν και μάλιστα έγραψε ένα βιβλίο για αυτήν το 1918.
Το 1919 ηγήθηκε μιας ερευνητικής ομάδας στη Δυτική Αφρική για να παρακολουθήσουν την έκλειψη του Ήλιου και να τεκμηριώσουν μια από τις βασικές προβλέψεις της Γενικής Σχετικότητας, ότι το αστρικό φως κάμπτεται καθώς περνά κοντά στον Ήλιο. Δεν μπορείς, βέβαια, να δεις άστρα κοντά στον Ήλιο. Αλλά αυτά μπορούν να παρατηρηθούν στη διάρκεια μιας έκλειψης όταν η τυφλωτική λάμψη του Ήλιου φράζεται από τη Σελήνη. Ο Έντινγκτον παρατήρησε και φωτογράφισε τον αστερισμό των Υάδων στη Διάρκεια της έκλειψης. Αυτές οι θέσεις των άστρων συγκρίθηκαν με φωτογραφίες των ίδιων που πάρθηκαν νύχτα, όταν ο Ήλιος βρισκόταν σε άλλο μέρος του ουρανού. Έτσι επιβεβαιώθηκε μια εκτροπή του φωτός των άστρων κατά 1,61 δευτερόλεπτα του τόξου που ήταν πολύ κοντά στη θεωρητική πρόβλεψη της Γενικής Σχετικότητας.
Μια ιστορία λέει πως ένας δημοσιογράφος ζήτησε από τον Έντινγκτον νωρίς στη δεκαετία 1920 να επιβεβαιώσει πως υπήρχαν μόνο τρεις επιστήμονες που καταλάβαιναν τη Θεωρία της Σχετικότητας. Ο Έντινγκτον έμεινε σιωπηλός για λίγη ώρα και είπε μετά «Προσπαθώ να σκεφτώ ποιος είναι ο τρίτος…»
Ο Έντινγκτον ήταν πολυγραφότατος επιστήμων και ιδεαλιστής. Πίστευε, όπως ο Μαξ Πλανκ και άλλοι, πως η θεμελιακή ουσία του σύμπαντος ήταν η συνειδησία (consciousness). Είδε πως οι μηχανικές, υλιστικές θεωρίες για τον αιθέρα και τα συμπαγή μόρια της «ύλης» είχαν απορριφθεί και από τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας και από την κβαντική φυσική, οπότε η υλιστική μεταφυσική δεν μπορούσε να είναι η βάση. Επιπλέον, η δομή του υλικού κόσμου αντικαθρεφτιζόταν με ακρίβεια στην ανθρώπινη συνειδησία. Δεν μπορούμε να εμμένουμε στη θεώρηση πως ο αντικειμενικός κόσμος είναι υλικός αφού το μεγαλύτερο μέρος του είναι κενό και αφού ό,τι παρατηρούμε είναι τελικά το περιεχόμενο της δικής μας συνειδησίας.
Στο βιβλίο του The Nature of the Physical World (1928, Mac Millan, Λονδίνο) έγραψε (σελ276-81): «Το υλικό του κόσμου είναι «νοητική ουσία» mind stuff. Αυτή είναι γενική ουσία, όχι περιορισμένη στον «δικό μου νου»… «Από αυτήν την ουσία mind–stuff προέρχονται ο χώρος και ο χρόνος… Πρέπει να θυμόμαστε πως όλη η γνώση μας του περιβάλλοντος από το οποίο φτιάχνεται ο κόσμος της φυσικής εισέρχεται στη μορφή μηνυμάτων που μεταδίδονται μέσω νεύρων στην έδρα της συνειδησίας. Η συνειδησία δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς σβήνει στην α-συνειδησία. Πέρα από αυτό πρέπει να υποθέσουμε κάτι απροσδιόριστο αλλά συνεχές με τον νου μας… Είναι δύσκολο για πολλούς φυσικούς που μένουν με την ύλη να αποδεχτούν τη θεώρηση πως το υπόστρωμα των πάντων έχει φύση νοητική. Μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως ο νους είναι το πρώτο και πιο άμεσο πράγμα στην εμπειρία μας ενώ όλα τα άλλα είναι απόμακρα συμπεράσματα.»
Ακούραστα ο Έντινγκτον (που χρίστηκε Ιππότης από τον Βασιλιά) επαναλαμβάνει την ίδια ιδέα σε μεταγενέστερα βιβλία του. Π.χ. στο Science and the Unseen World (1929, Mac Millan Νέα Υόρκη) λέει πως για να έχει ολοκληρωμένη εικόνα της αλήθειας «το ανθρώπινο πνεύμα πρέπει να στραφεί στον αόρατο κόσμο όπου το ίδιο ανήκει.»
Αυτό το βιβλίο είναι η Swarthmore Ομιλία στην Οργάνωση Φίλων (Κουέικερ Quaker) στο Λονδίνο, 1929. Στις σελίδες 43-50 παραθέτει μια παρατήρηση από την Ομιλία του προηγούμενου έτους από τον J.S. Hoyland, και την σχολιάζει.
«Υπάρχει μια ώρα της Ινδικής νύχτας λίγο πριν την πρώτη αναλαμπή της αυγής, όταν τα άστρα είναι απίστευτα καθαρά και πολύ κοντά μας και ακτινοβολούν με μια ασυνήθιστη για μας φεγγοβολία. Τα δέντρα στέκονται γύρω σιωπηλά με φιλική παρουσία. Δεν υπάρχουν ακόμα τιτιβίσματα ξυπνημένων πουλιών μα ο κόσμος μοιάζει έντονα ζωντανός και ακροάζεται. Εκείνη την ώρα το πέπλο μεταξύ ορατών πραγμάτων και των αόρατων γίνεται τόσο λεπτό που είναι σαν να μην υπάρχει φράγμα μεταξύ μιας αιώνιας ομορφιάς και πραγματικότητας και της ψυχής που ένοιωθες να τα συμπεριλαμβάνει.»
Εδώ έχουμε, σχολιάζει ο Έντινγκτον, μια εμπειρία που ο «παρατηρητής», όπως ορίζεται στην επιστημονική θεωρία, δεν γνωρίζει καθόλου. Και συνεχίζει –
Εδώ επίσης τα φιλοσοφικά μας συστήματα δοκιμάζονται. Θα επιβιώσουν ή θα καταρρεύσουν ανάλογα με το αν έχουν αρκετό χώρο να συμπεριλάβουν τέτοια εμπειρία ως αληθινό στοιχείο της ζωής μας. (….) Στην περιγραφή του Hoyland δεν υπάρχει καμιά αναφορά στον θρησκευτικό μυστικισμό. Αναφέρεται σε έναν προσανατολισμό προς τη Μεγάλη Φύση που γίνεται αποδεκτός και από θρήσκους και άθρησκους ως κανονική εμπειρία του ανθρώπινου πνεύματος.
