Π.Πετριάς
η κυβέρνηση έχει πάψει εδώ και μήνες να ενδιαφέρεται για σοβαρά κοινωνικά προβλήματα
Ενδιαφέρθηκε άραγε ποτέ;
Έχουμε γράψει πολλά άρθρα για τη γη και τα ακίνητα και το στεγαστικό. Έχουν γράψει και άλλοι πολλοί. Πολλοί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, είμαστε βέβαιοι, καταλαβαίνουν πως το στεγαστικό είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της κοινωνίας μας – μετά το εκπαιδευτικό. Όμως δεν ξέρω ποιοι καταλαβαίνουν και ποιοι όχι και πού σκοντάφτει το ζήτημα ορθής λύσης. Νομίζω πως το μεγάλο εμπόδιο είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης που κοιτά συνεχώς τις δημοσκοπήσεις και κάνει τουρισμό στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, αντί να καθίσει στο Μέγαρο ή στο σπίτι του και να κάνει λίγη περισυλλογή για τα θέματα που ταλανίζουν τους πολίτες – η Παιδεία και το στεγαστικό.
Η Ξένια Κουναλάκη θίγει πάλι το θέμα σε ένα σύντομο μα καίριο άρθρο της στην Καθημερινή, 24/4/25. Αντιγράφω και το συστήνω!
Το πρόβλημα της στέγης είναι ένα από τα οξύτερα κοινωνικά προβλήματα στην Ελλάδα. Δεν χρειάζονται καν στατιστικά στοιχεία….
Με δεδομένο ότι η ιδιοκατοίκηση τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει πέσει από το 85% στο 61%, η αναζήτηση διαμερισμάτων με προσιτά μισθώματα έχει λάβει φρενήρεις διαστάσεις. Ιδιαίτερα αισθητό είναι το πρόβλημα στους νέους, καθώς η ιδιοκατοίκηση αφορά κυρίως τους «μπέιμπι μπούμερ» και τους εκπροσώπους της Gen X. Περιμένοντας να κληρονομήσουν τα ακίνητά τους, πολλοί νέοι υποχρεώνονται να ζουν ακόμη και μετά τα 30 τους χρόνια με τους γονείς τους, αφού οι μισθοί τους είναι αναντίστοιχοι με τις αδιανόητες διεκδικήσεις των ιδιοκτητών ακινήτων. Ετσι, πληροφορούμαστε ιστορίες καθημερινής τρέλας για «μαύρα» ενοίκια, σκληρές συνεντεύξεις ιδιοκτητών με επίδοξους ενοικιαστές κι ενίοτε απάτες επιτήδειων που εκμεταλλεύονται την αγωνία όσων ψάχνουν απεγνωσμένα στέγη.
Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα κι ενώ το πρόβλημα της στέγης είναι διεθνές και οι λύσεις γνωστές (πλαφόν ή «πάγωμα» ενοικίων, κοινωνική στέγη, τόνωση της προσφοράς στέγης), η κυβέρνηση έρχεται με φωτογενή ημίμετρα (πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ», επιστροφή ενός ενοικίου τον Νοέμβριο) να επιφέρει το αντίστροφο αποτέλεσμα.
«Στόχος των κυβερνητικών παρεμβάσεων θα έπρεπε να είναι πρωτίστως η αύξηση της προσφοράς και όχι της ήδη υψηλής ζήτησης, κάτι που επιτυγχάνει το πρόγραμμα», σχολίαζε εύστοχα στο ρεπορτάζ του για το «Σπίτι μου ΙΙ» στην «Κ» ο συνάδελφος Νίκος Ρουσάνογλου στις αρχές Απριλίου. Αντίστοιχες ανησυχίες προκαλούν οι πρόσφατες πρωθυπουργικές εξαγγελίες, που αναμένεται να οδηγήσουν σε νέα αύξηση ενοικίων.
Το ότι η κυβέρνηση έχει πάψει εδώ και μήνες να ενδιαφέρεται για σοβαρά κοινωνικά προβλήματα – ή ίσως και να μην μπορεί λόγω νοητικής ανεπάρκειας να βρει μια λύση. Παίρνω το Κύριο άρθρο από το ίδιο φύλλο της Καθημερινής για την κλοπή ηλεκτρικού ρεύματος:-
Θέμα βούλησης 24.04.2025
Η αδυναμία του κράτους να πατάξει το φαινόμενο της ρευματοκλοπής είναι ενδεικτική της γενικότερης αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να επιβάλει τον νόμο και να μας προστατεύσει από κάθε λογής απατεώνες. Το γεγονός ότι κλέβουν ρεύμα αλυσίδες καφέ ή φούρνων την ώρα που κλείνουν συνεχώς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις λόγω ακριβού ρεύματος καθιστά το ζήτημα ακόμη πιο εξοργιστικό. Ας ελπίσουμε ότι εδώ που φτάσαμε, θα βρεθεί η πολιτική βούληση για να μπει τέλος σε αυτό το φαινόμενο.
Ακριβώς είναι θέμα βούλησης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε τη θέληση κι έφτιαξε τα μαλλιά του! Πώς χάνεται η βούληση, αν υπήρξε ποτέ, μιας καλής κυβέρνησης – πέρα από ζητήματα φωτογένειας και βιτρίνας; Πώς μπορούν να υπάρχουν άλλα πιο επείγοντα ή σοβαρά θέματα από την τιμωρία εγκληματιών και τη βοήθεια προς νομιμόφρονες πολίτες;!;!
