Κλέβουν και οι διάβολοι που διατηρείς με την αγύρτική σου άγνοια.
Πολύ λίγοι το ξέρουν. Οι άλλοι, οι πολλοί, μέρα τη μέρα χουζουρεύουν στη συνήθεια και μαραζώνουν.
Νιώθεις κούραση καθημερινά κι ας μη δουλεύεις εξαντλητικά, κι ας κοιμάσαι χορταστικά. Νιώθεις εξάντληση προτού βγεις απ’ το σπίτι.
Μα αυτό που σε εκπλήσσει είναι η κούραση προτού καν σηκωθείς απ’ το κρεβάτι. Ξυπνάς, μα ζεις ακόμα σε κάποιον ήπιο εφιάλτη. Και δεν θέλεις να ξεκινήσει η μέρα. Έχει κι αυτή δικές της απειλές.
Κι ο φόβος ρουφά ενέργεια.
Και ο θυμός. Δεν ξέρεις πόσα κιλοβάτ καίει σε κάθε έκρηξη οργής. Δεν μπορεί να μη νιώθεις τη φωτιά.
Είναι παιδί επιθυμίας, αντιπαράθεσης και σύγκρουσης. Κι έχει αδελφή του την επίκριση. Μα ετούτη δεν παύει να χύνει δηλητήριο ακόμα κι όταν ο θυμός έχει ξεθυμάνει. Ακόμα κι όταν το αεράκι καλοσύνης φέρνει συγχώρεση και συμφιλίωση, αυτή μουρμουρίζει χαμηλόφωνα τη μοχθηρή μνησικακία της.
Είναι μια φλυαρία φοβερή που τρέχει είτε μιλάς με άλλους είτε μονολογείς στη σκέψη σου.
Είναι και αυτοδικαιώσεις κι εκλογικεύσεις που αθωώνουν το εγώ καταδικάζοντας τους άλλους.
Η γήινη περιστροφή με φως και με σκοτάδι, και ο ετήσιος περίπατος γύρω απ’ τον ήλιο κλέβουν απ’ τη ζωή σου ανεμπόδιστα. Μα κλέβουν και οι διάβολοι που διατηρείς με την αγύρτική σου άγνοια.
Η μόνη θεραπεία είναι η θύμηση της σιγής. Όχι το πρωινό χουζούρεμα, η αποχαύνωση. Όχι το χάζεμα σε ό,τι έφυγε ή θα ’ρθει.
Θυμήσου τη σιγή! Θήτευσε στη σιωπή! Θεμέλιωσε την!
Βρες κάποιον που γνωρίζει πώς, να σου το μάθει!
