Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου (Λουκά Ι.46)
Έχεις λησμονήσει πως από τη νηπιακή σου ηλικία πάντα ήσουν επίγνωση, πάντα είσαι αμετάβλητη συνειδησία.
Όπως τώρα, όπως κάθε στιγμή!… Φτάνει να θυμάσαι!….
Πώς είναι δυνατό να είσαι όλος αυτός ο θόρυβος σ’ ένα μυαλό που δεν παύει να μιλάει, ανεξέλεγκτα, άμυαλα;
Πώς είναι δυνατό να είσαι αυτοί οι ευτράπελοι εαυτοί (εγώ, εγώ, εγώ) μ’ επιθυμίες και φοβίες, με παράλογες παρορμήσεις και δύστηκτους δισταγμούς, αδιαφορία και συμπόνοια, ζήλεια, οργή, ματαιοδοξία;
Αυτά όλα είναι μιμήσεις κι απομιμήσεις από τον πλατύ ανθρώπινο περίγυρο, από τον κοινό κόσμο της παρανόησης.
Δύσκολο να πιστέψεις πως τίποτα από αυτά όλα δεν είναι πραγματικά και σταθερά δικό σου.
Πραγματικά και σταθερά δικό σου είναι η δύναμη της συνειδησίας, η ικανότητα αντίληψης και νόησης.
Στον αληθινό Εαυτό σου, είσαι αγνή Συνειδησία. Αυτό ήσουν πάντα, από τότε που θυμάσαι ως και αυτήν τη σοκαριστική στιγμή.
Όταν σε πλησιάζει άτομο δίχως επίθετα στον νου του και προκατάληψη, όταν εσύ τυχαίνει να κάνεις κάτι τέτοιο, τότε συντελείται μια ιερή ενέργεια.
Η μια ιερή σιωπή μεγεθύνει την άλλη και η ενότητα μεγαλύνει την παρουσία του Εαυτού και αγαλλιάζει το πνεύμα!
Αυτή είναι η αληθινή χαρά!… Όλη η ζωή θα μπορούσε να είναι έτσι καθημερινά!
