Ως κοινωνία είμαστε πια εθισμένοι στην παραβατικότητα και ανομία πολιτών, πολιτικάντηδων και κρατικών λειτουργών. Ενδιαφέρον έχει η εμπλοκή του Πάνου Καμμένου. Ο πρώην συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα σήμερα ασχολείται κυρίως με δημόσιες σχέσεις και ταξίδια στην Αμερική. Αρνείται, φυσικά, πως ενέδωσε στο ρουσφέτι που του ζήτησε ο υποτιθέμενος «αρχιμαφιόζος», δηλ. να προωθήσει έναν συγκεκριμένο αρχιμανδρίτη στη Μητρόπολη Κυδωνίας. Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί, όμως, είναι το περιεχόμενο και ο τόνος της συνομιλίας. Ο «αρχιμαφιόζος» δεν φαίνεται να μιλάει σε κάποιον άγνωστο, αλλά σε έναν πολιτικό τον οποίο γνωρίζει προσωπικά και με τον οποίο νιώθει οικειότητα – «ήμουν δικός σου», του λέει και στον πρόεδρο των ΑΝΕΛ αυτό δεν ακούγεται περίεργο. Ο Καμμένος δεν κλείνει το τηλέφωνο. Ακούει το αίτημα, μιλάει για τις διασυνδέσεις του και διαβεβαιώνει τον συνομιλητή του ότι «θα καθαρίσει»!….
Παίρνω μερικά σχόλια από τον Άρη Αλεξανδρή («Αρχιμαφιόζος» ως κινηματογραφική φιγούρα – Καθημερινή, 06.09.2025)
Αν η υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης της Κρήτης εγγραφεί στις συνειδήσεις μας ως επιχείρηση ενός «αρχιμαφιόζου», δεν θα μας έχει διδάξει τίποτα.
Στην υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης στην Κρήτη, η δημοσιογραφική γλώσσα έχει ήδη πιάσει δουλειά για να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα: ο «αρχιμαφιόζος της Κρήτης» μπορεί να «γράφει ωραία» στους τίτλους, αλλά δεν συμβάλλει και πολύ αποτελεσματικά στον ευρύτερο στόχο της ενημέρωσης. Ενας γραφικός «Τόνι Σοπράνο» λειτουργεί, βέβαια, ως το τέλειο επικοινωνιακό σχήμα αποτύπωσης του μαφιόζικου κυκλώματος· όταν το κοινό ακούει για μαφία, έχει ανάγκη έναν «νονό» για να συγκρατήσει την είδηση και να μην προχωρήσει στην επόμενη. Το κύκλωμα, όμως, είναι κάτι παραπάνω από τον επικεφαλής του και η μαφία δεν είναι τίποτα χωρίς κύκλωμα. Διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, παράνομες αγοραπωλησίες, εκβιασμοί, χρηματισμός δημόσιων λειτουργών και δημοσιογράφων, συναλλαγές με το Δημόσιο, επαφές με πολιτικούς, μέχρι και παρεμβάσεις στα εκκλησιαστικά πράγματα καταγράφονται μεταξύ των δραστηριοτήτων της οργάνωσης….
Πώς συνέβαιναν όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα; Τα έκανε μόνος του ο «αρχιμαφιόζος» και οι υπόλοιποι κοιτούσαν; Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει, λοιπόν, το πλαίσιο δράσης του «αρχιμαφιόζου», δηλαδή η εναλλαγή απλής ανοχής και ενεργής βοήθειας από το κράτος, που του επέτρεψε να διευθύνει μια εγκληματική οργάνωση, χωρίς καν να επιδείξει στοιχειώδη επιμέλεια στην απόκρυψή της. Πώς κατάφερνε το κύκλωμα να νομιμοποιεί παράνομα κέρδη χρησιμοποιώντας μέχρι και POS νόμιμων επιχειρήσεων; Τίποτα δεν υποψιάστηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες; Είναι τόσο τρωτά τα συστήματα που επιστρατεύτηκαν ακριβώς για να πατάξουν οικονομικές ατασθαλίες εταιρειών; Πώς γίνεται, την εποχή του περίφημου κτηματολογίου, να υφαρπάζονται περιουσιακά στοιχεία (και μάλιστα ιεράς μονής!) και έπειτα να πωλούνται χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα;
Σε μια χώρα όπου η νομιμότητα αποτιμάται γενικώς ως κάτι επιβαρυντικό, είναι αναμενόμενο ότι σε ορισμένα σημεία της η απέχθεια προς τον νόμο θα λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ ό,τι σε άλλα. Πού ενθαρρύνεται περισσότερο η κακομαθησιά; Εκεί όπου οι δεξαμενές των ψηφοφόρων είναι μεγάλες· εκεί όπου τα πελατειακά δίκτυα είναι διευρυμένα· εκεί όπου το κράτος δυσκολεύεται να επιβληθεί ως κράτος και γι’ αυτό εκχωρεί άτυπα τις αρμοδιότητές του σε παρέες, οικογένειες και entrepreneurs – εγκληματίες.
Δεν χρειάζονται πρόσθετα δικά μου σχόλια…..
