Ακούσαμε πολλά μεγαλόστομα για το «επιτελικό κράτος» που θα έκανε τη ζωή πατίνι αφού θα λειτουργούσε αποτελεσματικά και άψογα. Πλην όμως η ραγιάδικη γραφειοκρατία δεν λέει να χαθεί και το ρουσφέτι συνεχίζει τη ζωούλα του. Ασφαλώς θα μάθατε για τις τροπολογίες σε ένα πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας με μια φωτογραφική τροπολογία να επιτρέπει να παραταθεί η υπηρεσία κάποιου ιατρού και μετά το 67ο έτος της ηλικίας του/της. Σε κάποια δημοσίευση, κάποιος θρασύτερος εμού σχολίασε πως με το νέο του επίτευγμα ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης θα φούσκωνε σαν Παγώνι!
Και ο Π. Μανδραβέλης (Καθημερινή 29/10/25) σχολιάζει το Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς που αντανακλά την άμεση αποτελεσματικότητα του επιτελικού κράτους. Διαβάστε και γελάστε!
Σε αντίθεση με άλλες γελοίες πλατφόρμες –όπως το akatharista.apps.gov.gr– το Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς είναι καλό. Οι ιδιοκτήτες πληρώνουν 50-100 ευρώ για το τσιπάρισμα, ξοδεύουν χρόνο για να περιγράψουν το ζώο με όλες τις λεπτομέρειες –χρώμα, βάρος, ειδικά χαρακτηριστικά κ.λπ.– στην πλατφόρμα pet.gov.gr, αλλά εάν το χάσουν ουδείς τους ενημερώνει ότι βρέθηκε. Αν τελικώς το βρουν οι ίδιοι, ακολουθεί πρόσθετη ηλεκτρονικοποιημένη γραφειοκρατία. Πρέπει να καλέσουν κτηνίατρο (πάει το… πενηντάρι) για να πιστοποιήσει ακόμη και το προφανές. Τέτοιες… «πετυχεσιές» μόνο το ελληνικό κράτος καταφέρνει, και δη το «επιτελικό», που βγάζει βροντερές ανακοινώσεις του στυλ «η Ελλάδα αποκτά Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς (…) με στόχο τη φιλικότερη και ολοκληρωμένη εξυπηρέτηση κτηνιάτρων, ιδιοκτητών και διαχειριστών ζώων συντροφιάς» (19.12.2023).
Tα παράλογα του ρηχού μεταρρυθμισμού. «Για να σας παραδώσουμε το ζωντανό, πρέπει να φέρετε κτηνίατρο με σκάνερ, να διαβάσει το τσιπάκι για δούμε ότι σας ανήκει». «Πού να βρω κτηνίατρο εδώ στις ερημιές; Ο πιο κοντινός είναι στη Λιβαδειά, 80 χλμ. μακριά. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, το σκυλί έχει στο περιλαίμιο μεταλλική ταυτότητα που γράφει το κινητό μου…». «Ναι, αλλά πρέπει να το πιστοποιήσουμε…». «Μα, με αυτό το κινητό πιστοποιώ τα έγγραφα του gov.gr, κάνω τραπεζικές συναλλαγές»…
«Δεν προβλέπεται άλλη διαδικασία…». Είναι εντυπωσιακό πώς ο ιδιωτικός τομέας δεν υιοθέτησε μόνο τα χούγια του κρατικού, αλλά και το λεξιλόγιό του.
Την επομένη το Κύριο άρθρο της Καθημερινής (30/10) «Πράσινα λόγια» λέει.
Η πολιτεία δεν μπορεί να αθετεί δεσμεύσεις της, ανατρέποντας τον προγραμματισμό που έχουν κάνει οι πολίτες με προσωπικό οικονομικό κόστος. Η ασυνέπεια είναι ακόμη πιο ζημιογόνος όταν αφορά και κίνητρα ευαισθητοποίησης για την προστασία του περιβάλλοντος, όπως είναι η ηλεκτροκίνηση. Η απόσταση μεταξύ «πράσινων» εξαγγελιών και πράξεων επιδεινώνει τη γενικευμένη καχυποψία.
Την 1η Νοεμβρίου η κα Κατσουνάκη στο άρθρο της, Στον καμβά της μικροπολιτικής, μεταφέρει την ίδια αντανάκλαση της λειτουργίας του μεταμοντέρνου κράτους μας στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών:
Αν διατρέξει κανείς την πορεία της ΑΣΚΤ, βλέπει σε μικρογραφία αλλά και μεγέθυνση τα ίδια προβλήματα από τα οποία πάσχει και το ελληνικό κράτος. Το φιλότιμο και την αυτοθυσία ορισμένων, τη μικροπολιτική και την ιδιοτέλεια άλλων, την αδιαφορία και την υποχρηματοδότηση από την επίσημη πολιτεία. Τα πρώτα μνημονιακά μέτρα την έθιξαν δραστικά το 2011. Βρέθηκε από 3.800.000 ευρώ να λαμβάνει 1.300.000, που σταδιακά έγιναν 840.000. Ομως, όταν, άρχισε κάπως να αποκαθίσταται το οικονομικό, αναδύθηκε η εσωτερική αρρυθμία. Σε δημοσίευμά της η «Κ» (30/10) αναφέρει ότι φέτος δεν λειτουργούν 7 εργαστήρια από 18, καταγγέλλεται απουσία επαρκούς φύλαξης και καθαριότητας, ενώ «εμφύλιος» μαίνεται ανάμεσα σε καθηγητές της. Η παλαιότερη γενιά συνταξιοδοτείται, η στελέχωση των κενών θέσεων δεν προχωράει γιατί μικροσυμφέροντα και κηδεμονίες, διοικούντων και αντιπολιτευομένων, τρικλοποδίζουν την απεμπλοκή από τα χρονίζοντα προβλήματα. Μόνος κερδισμένος, σε αυτήν την περίπτωση, θα ήταν η ΑΣΚΤ και οι σπουδαστές της, αλλά, και εδώ, ο μικρόκοσμος θριαμβεύει.
Οι μικρόκοσμοι που σπαράσσονται και η συνακόλουθη πολιτική εκμετάλλευση δεν χαρακτηρίζουν μόνο την ΑΣΚΤ. Ο διχασμός πλήττει όλες τις «τέχνες» στη χώρα μας, όχι μόνο τις καλές.
Αρα, η «συνοδοιπορία» ΑΣΚΤ και ελληνικού κράτους να θεωρηθεί δεδομένη και να αρχειοθετηθεί μέχρι νεωτέρας; Θα ήταν βολικό αν δεν ήταν διαλυτικό. Προκρίνει τις άχρηστες φιλοδοξίες και κλαδεύει τις δημιουργικές. Οδηγεί στην αχρωμία, πνίγοντας το κέφι και το μεράκι για μάθηση και δουλειά.
Η ψηφιακή τεχνολογία επίσης χρησιμοποιείται όχι τόσο ως έναυσμα για την ανασυγκρότηση ενός κουρασμένου, εχθρικού στον πολίτη και στην ανάπτυξη κράτους, όσο σαν εργαλείο για να λειανθούν ενοχλητικές γωνίες και το κράτος να παραμείνει ως εχει έτσι που οι κυβερνήτες να συνεχίζουν στις θέσεις τους. Κάπου εδώ είναι το μεγάλο δράμα της χώρας: Οταν παντού αναβαθμίζεται ο ρόλος του κράτους σε αποτελεσματικότητα, σε μας διαιωνίζεται ένα κράτος εξοπλισμένο με πολύπλοκες, κοστοβόρες και αδιαφανείς διαδικασίες, ικανό κυρίως να υπηρετεί πελατειακές πολιτικές και να καταστρέφει την Πολιτεία.
