Ισχυροί υπουργοί φρόντιζαν τις τοπικές πελατείες τους, ενώ άλλοι προτιμούσαν να αφήσουν μια «καυτή πατάτα» για τον επόμενο.
Είναι πολύ ανιαρό και θλιβερό να πρέπει να επικρίνεις κατ’ επανάληψη, τόσο συχνά, την ανεπάρκεια των μελών της κυβέρνησης και δη του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι και ο τελικός υπεύθυνος. Ένα μυστήριο για μένα είναι τι κάνουν όλοι οι χρυσοπληρωμένοι αυτοί σύμβουλοι για υπουργούς και πρωθυπουργό; Διότι είναι φυσικό να μην ξέρουν τα πάντα οι εκλεγμένοι άρχοντες και να έχουν ανάγκη από συμβουλές. Μα τότε, τι στην ευχή τους συμβουλεύουν, αφού στα καίρια ζητήματα δεν βλέπουμε καμιά βελτίωση;
Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι η γκάφα με τα ΕΛΤΑ. Τουλάχιστον 20 έτη είναι γνωστό πως μόνο ζημιές είχαν λόγω των αλλαγμένων συνθηκών. Για τα 6 δικά τους χρόνια δεν μπορούσαν να σχεδιάσουν κάτι λογικό χωρίς να προκαλέσουν μια ακόμα κρίση εκ του μη όντος; Και οι σύμβουλοι; Ή μήπως ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί έχουν «ημέτερους» για στολίδια και να αντλούν κάποιο μισθό; Ή μήπως δεν τους ακούνε, όπως δεν δίνουν ουσιαστική σημασία στα τόσα σοβαρά άρθρα σε φίλια έντυπα που τους κάνουν χρήσιμες προτάσεις;
Και τί ωφελεί να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ορισμένα μέλη της Κυβέρνησης (π.χ. Πιερρακάκης) για κακή διαχείριση που ότι άφηνε μηνιαία ζημιά 7,5 εκμ Ευρώ; Μετά από 6 ολόκληρα έτη δικής τους εξουσίας είναι μια ανόητη προσπάθεια μετατόπισης ευθυνών!
Να ένα ακόμα άρθρο από τον Αλέξη Παπαχελά, Καθημερινή, 5/11/25.
Ο πολιτικός χρόνος κυλάει αμείλικτα. Καθώς ένας πρωθυπουργός καίει το πολιτικό του κεφάλαιο, αναγκάζεται να κάνει συμβιβασμούς και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι ό,τι προκαλεί το ελάχιστο πολιτικό κόστος.
Τα ΕΛΤΑ θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να εξυγιανθούν με τρόπο αποφασιστικό αλλά και με μια σωστή επικοινωνιακή διαχείριση τα πρώτα χρόνια της σημερινής κυβέρνησης. Η πολύπαθη ΕΑΒ θα μπορούσε να είχε ιδιωτικοποιηθεί και να έχει καταστεί κόμβος παραγωγής και συντήρησης κάποιας μεγάλης εταιρείας για την ευρύτερη περιοχή. Σήμερα η διοίκησή της έχει καταφέρει πάρα πολλά, αλλά παλεύει με τα πλοκάμια ενός Δημοσίου που έχει την ικανότητα να τορπιλίζει τις πιο γενναίες προσπάθειες. Η ΛΑΡΚΟ είναι ακόμη ένα παράδειγμα.
Ολα αυτά, και άλλα πολλά παρόμοια, συζητήθηκαν τα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης. Πάντοτε όμως βρισκόταν μια δικαιολογία για να πάνε παρακάτω. Το σύνηθες επιχείρημα ήταν «ε, αυτά δεν γίνονται πριν από τις εκλογές». Ισχυροί υπουργοί φρόντιζαν τις τοπικές πελατείες τους, ενώ άλλοι προτιμούσαν να αφήσουν μια «καυτή πατάτα» για τον επόμενο.
Χρόνια στη δημοσιογραφία, και ως διευθυντής της Καθημερινής, ο Παπαχελάς κάτι σίγουρα ξέρει για το πώς λειτουργεί το Μαξίμου και η κυβέρνηση. Και αυτά τα λίγα που αποκαλύπτει είναι πολύ ντροπιαστικά!
