Θύμηση! Είναι το άλφα και το ωμέγα στην Οδό της Αυτογνωσίας (ή Αυτοσυνειδητοποίησης).
Έχετε ακούσει τη ρήση «τρώγοντας έρχεται η όρεξη». Το ίδιο ισχύει και με τη θύμηση που αρχίζει νωρίτερα από την αυτοεξέταση. Μα δεν το ξέρεις. Δεν την αναγνωρίζεις. Δεν την εκτιμάς ορθά.
Μαθαίνεις σιγά σιγά.
Μαθαίνεις να αφήνεις τον αεικίνητο νου να ησυχάζει. Η θύμηση τον ησυχάζει και τότε γίνεται αποταύτιση, μια αποστασιοποίηση, και βλέπεις τις σκέψεις να ρέουν πιο αργά κι έχεις επίγνωση της διάθεσης που επικρατεί.
Μα πρέπει να μάθεις να μην πιστεύεις τις σκέψεις, συγκινήσεις και διαθέσεις κι έτσι να μην παρασύρεται από αυτές η προσοχή σου αιχμαλωτισμένη.
Επίσης, να μάθεις να βλέπεις την όποια διάθεση ή συγκίνηση ή παρόρμηση, δίχως έλξη ή απέχθεια, δίχως αποδοχή ή απόρριψη.
Βαθμιαία μαθαίνεις τα μοτίβα που επαναλαμβάνουν.
Μην τα αποδέχεσαι αν είν’ ευχάριστα. Μην τα απορρίπτεις όσο κι αν πονούν.
Αυτά όλα είναι στο πεδίο του νου, στον ψυχισμό σου, και αλλάζουν ανάλογα.
Εσύ παρατηρείς τις αλλαγές και πρέπει να γνωρίζεις ακλόνητα πως δεν επηρεάζεσαι!
Εσύ ο παρατηρητής μένεις απαρατήρητος, αθέατος θεατής. Μάθε να μένεις στη μοναχικότητα του ανεπηρέαστου παρατηρητή!
Η σιωπή σού αποκαλύπτει αυτά που κρύβει ο θόρυβος και η κίνηση του νου σε πολλές πρόσκαιρες, παραπλανητικές περισπάσεις.
Όλα όσα βλέπεις κι αισθάνεσαι και ονομάζεις – όλα δεν είσαι εσύ!
Ελάχιστοι βρίσκουν τη διδασκαλία και μένουν στην Οδό!
